هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

انصاف ...

 

              تو  را  به  خدا ...

              یکی  به  این  خدای ِ  حواس پَرت  بگوید ...

              قلبی  را  که  خودت  در  قفس ِ  سینه  گذاشته ای ...

              آخر من  چطور  به  سویَ ات  پَر  بدهم ... ؟!  

                                         

                                           

                                          

                                                

                                            

پی نوشت : 

نمی خواد بهش بگیدا ... ! 

اون  اگه  گیج ِ ...

ولی ...

من که  خودم  می دونم  حقّ ِش ِ این  لعنتی از بس  که  جَلد  نمیشه ...

                                                    

. 

  
فرشید فرهادی ; سه‌شنبه ٧ اردیبهشت ۱۳۸٩