هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

تکیه ...

             

                             

              از یک جائی به بعد خسته گی مفهوم و تجربه ی  ِ قبلی نیست ... ،

              از یک جائی به بعد خسته گی می شود یک ملغمه ی ِ احساسی ِ غریب و عمیق ...

              از کوفته گی و سکون و  ترس و تردید و تشویش و هزار کوفت و زهرمار ... ،

              می شود عصاره ی ِ تمام  ِ تلخی های ِ گذشته ... ،

              می شود تصویر ِ مدام و متحرکی از خاطرات ِ تیز که می بُرند ... ،

             اصلن می شود تکیه گاه روزانه ی ِ مرگ ...

              مرگی که در گذر از کنار ِ  تو  به  تو  لم می دهد  امّا  نمی کشد ...

   

        

        

        

          

             

.

  
فرشید فرهادی ; شنبه ٢٧ آبان ۱۳٩۱