هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

خالی ...

                  

                                     

              می دانی ... ؟!

              تنهائی  درون  ِ  آدم  را  بی قاعده  و  قالب  خالی  می کند ... ،

              حجمی  کج و مَعوَج  و  سوراخ سوراخ  و  تیز و  تنگ ... ،

              جوری  که  دیگر  هیچ چیز ...

              جز  سیّال  ِ  مرگ ...

              نمی تواند  درون  ِ  آدم  را  پُر  کند ...

       

         

        

         

         

     

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ۱٧ آبان ۱۳٩۱