هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

هیچ ...

 

           باور کن عزیز ...

           هیچ فرق نکرد  ...

           ساعت بیست ویک  و  دو دقیقه  و  چهار ده ثانیه  .

           هنوز دارم ...

           دستم را برای وداع  با  آروزهایم  تکان  می دهم *  ...

           دارم  پیرتر می شوم *  ...

           خدا  سوخته  در آخرین  قاب ِ  نگاهم  انگار*  ...       

           دارم چوب ِ پیکره ای ازعشق را که تراشیدم می خورم * ...

           تشنه ی ِ قطره ای  باران ِ صداقت ام  هنوز * ...

           خاطره ها  دارند  فراموش ام  می شوند * ...

           گوئی آتش  زیر خاکسترم  *...

           پیوسته  در انتظارم * ...

                     

                       .

                       .

                       .

                                      

          که تنها ...

          هیچ ام  هنوز ...

          در این  هیچکده  .

                                     

                                            

                                            

                                                

                                                     

.                    

  
نویسنده : فرشید فرهادی ; ساعت ٩:۳٥ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٥ فروردین ۱۳۸٩
تگ ها :