هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

غرور ...

             

                

        می دانی ... ؟

        فکر می کنم اینکه پسر ِ آدم از دست ِ آدم عصبانی شود ...

        یا اینکه اصلن یک خرده دلگیر شود ... ،

        خیلی بهتر از این است که دل َ ش به حال  ِ بابای  َش بسوزد ... ،

        عصبانیت و دلگیری با گذشت ِ زمان و توضیح دادن رفع و رجوع می شوند ... ،

        خوب می شوند ... ،

        امّا دل سوختن یک جورائی با غرور ِ هر دو طرف در گیر است ...

        لعنتی می سابد و می سوزاند  ....

        می شود آتش ِ زیر خاکستر که با هر فوتی دوباره گر می گیرد ... ،

        این است  که یک مستمسکی پیدا کرده ام  برای فرار از همین آتش ِ زیر ِ خاکستر ... ،

        شب هائی که سریع می روم توی ِ رختخواب هی می آید سرک می کشد ...

        که مثلا چه خبر است که مثل ِ مرغ ها ساعت ِ نه ِ شب جا رفته ای ... ،

        من هم موبایل َم را با دست از زیر ِ لحاف ...

        لحافی که زیر ِ آن قایم شده ام بیرون می آورم ...

        که مثلا دارم با موبایل حرف می زنم و تو نباید بشنوی ... ،

        به هر حال  با هر دوز و کلکی حتی به قیمت ِ عصبانیت و دلگیری ...

        پسری گریه ی ِ بابای َ ش را نبیند بهتر است ... ،

        خدا کند نبیند ...

        خدا کند نفهمد ...

       

         

          

             

               

.

  
فرشید فرهادی ; یکشنبه ٧ آبان ۱۳٩۱