هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

حقّ ...

 

                دوستم جان ...

                امیدوارم حق ّ با تو نباشد .

                اگر از قرار ِ بد ِ این روزگار ...

                اتفاقا ً حقّ با تو هم هست ...

                حداقل  لطفا ً  کمی  آن وَرتر  برو ...

                تا نجس نشوی .

                چون  واقعا ً  می خواهم ...

                ب ش ا ش م  به این  حقیّ  که ...

                همه  ...

                تازه  خیلی  هم  با  اولدُرورَم  بُلدورورَم  ...

                می گوئیم با ماست .

                                                   

                                               

                                                  

                                                

                                                     

پی نوشت : حالم به هم خورده از این تربیت ِ خودم . ببخشید این آخر ِ سالی .

                                                            

                                                     

.

  
نویسنده : فرشید فرهادی ; ساعت ۱۱:٠٤ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٢ اسفند ۱۳۸۸
تگ ها :