هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

نگرانی ...

 

            گوشَ ات را بیاور جلو رفیق :

                                  - با صدای ِ آهسته بخوان لطفا ً -

            به جان ِ خودم  نمی دانی ... !

            وقتی شب ها دارم به خودم می گویم :

            "  فرشید جانم  ...  مطمئن باش  تنهائی ات  تمام  می شود  " ...

            چه قدر نگرانم که نکند ...

            یک نفر در ِ اتاقم  را باز  کند ...

            و در حالی که به من نزدیک می شود ...

            دستش را به طرف ِ من بیاورد ...

            و با یک اشاره ی ِ خیلی خاصّی بگوید :

            "  بیلاخ ...  "  .

                                                            

                                                       

                                                    

                                                    

                                                     

.

  
فرشید فرهادی ; یکشنبه ۱٦ اسفند ۱۳۸۸