هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

کافی ...

                                  

                  

                   می دانی ... ؟

                   من  آشپزی  را  دوست دارم  ... ،

                   شاید  بلد هم  هست َم  خُب ... ،

                   باقالا قاتوق  و میرزا قاسمی  و  لوبیا پلو  و  باقالی پلو وماهیچه ...

                   رولت گوشت و مرغ  و سوپ ِ قارچ  و شله زرد را ...

                   همه  می گویند  خیلی خوب  درست می کنم ... ،

                   من  پذیرائی کردن  را هم  دوست دارم ...

                   عاشق  ِ  این  هست َم  که  برای   ِ کسی  که  دوست َ ش  دارم  غذا بپزم ... ،

                   سرو  کنم  برای َ ش ... ،

                   چائی  بریزم  برای َ ش ...

                   میوه ...

                   شیرینی ...

                   خلاصه  پذیرائی  کنم  از او ... ،

                   می دانی ... ؟!

                   ولی  این ها  کافی  نیست ... ،

                   دوست داشتن  ِ  آشپزی  و  شوق   ِ پذیرائی  کافی  نیست ... ،

                   برای  ِ  این  دوست داشتن  و  شوق  ...

                   کافی  یک  چیز  ِ  دیگر  است ...  ،

                   همان  کافی  که  دیگر این  بغض  ِ  لعنتی  نمی گذارد  بقیه اش را  بنویسم ... ،

                   همان  کافی  که  خودت  هم  می دانی  چیست ... ،

                   ولی ...  ،

                   بگذریم ... ،

                   مهم نیست ... ،

                   البته  مهم  که  هست ... ،

                   ولی  مهم  نیست ... ،

                   باز  هم  سر  می کنم ...

           

        

               

               

              

                 

               

              

.

  
فرشید فرهادی ; یکشنبه ٢۳ مهر ۱۳٩۱