هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

بیت الحرام ...

 

          آقا نمی دانی  این  تنهائی ِ لعنتی ِ  من  ...

          عجب چیز ِ عجیب غریبی  است .  

          اوّلی اش این که ...

          گند زده به قوانین ِ فیزیک ...

          و بعدی اش این که ...

          به طرز ِ  درد آوری  زرنگ  تشریف  دارد آقا ...

          و  تازه اش هم ...

          به جان ِ خودم  انگار زبان ِ عربی هم بلد است ! .

          لا مذهب ...

                         -  تنهایی ام را می گویم  -

          رفته قایم  شده  توی ِ قلبم ...

          و با  اینکه اصلا هیچ   ِجرمی  ندارد  ...

          اما  نمی دانی  عجب   ِجرمی  دارد .

          من نمی دانم  ...

          این تنهائی ِ من ..

          علی رغم ِ  نداشتن ِ  ِجرم ...

                        - همان  ِجرمی که نیوتون می گوید یعنی مایه ی ِ وزن  -

          چطوری  آن قدَر  سنگین است ؟! ...

          که دارد من  را به زمین می زند .

          و  تو هم   نمی دانی  ...

          این تنهائی ِ من ...

          به خاطر ِ داشتن ِ  ِجرم ...

                       - همان  ِجرمی که دهخدا می گوید یعنی مایه ی ِ درد -

          چقدر دارد درد می آورد این قلبم را .

          این لعنتی ...

                       - همان  تنهائی ام  را  می گویم  -

          از زرنگی اش ...

          رفته  قایم  شده  توی ِ قلبم ...

          تا  کسی  متوّجه اش  نشود .

          می دانی چرا می گویم از زرنگی اش ؟! ...

          بی مروّت ...

                      -  به خدا باز همان  تنهائی ام  را  می گویم  -

           نه اینکه  شنیده  همه  دَم  به  دقیقه ...

           ضَجّه  می زنند :  " اَللهُّمَ اَجعَل قلبی بَیتک "  .

                      -  که یعنی " خدایا  قلب  مرا خانه ی ِ خود قرار ده "  -

           نیست که انگاری عربی بلد است ...

           این است که فهمیده  ...

            قلب خانه ی ِ خداست  ...

            برای همین ...

            بی شرف رفته  قایم شده  توی ِ  قلبم ...

            چون عقلش رسیده که ...

            هیچ وقت ...

            هیچ کس  ...

            هیچ عاقلی  ...

            حتیّ هیچ دیوانه ای ...

            اصلا تو بگو حتیّ  خدا ...

            در خانه ی ِ خدا که دنبال ِ  تنهائی ِ بنده  نخواهد گشت    .

            حالا ...

            تو با خودت بگو ...

            دیوانه شده این  مَردَکه ی ِ هیچکده .

            بگو ...

            این چه چرندیاتی است که این دیوانه می گوید .

            بگو  ها  ...

            بی راه هم نگفته ای خُب  .

            امّا ...

            امّا  محض رضای خدا ...

            لطفا  تصّور هم  بکن  ...

            سنگینی و درد ِ قلبی را ...

            که هیچ کس ...

            حتیّ خدا ...

             متوّجه   تنهائی ِ لعنتی اش  نمی شود .

                                                    

                                                  

                                                           

                                                        

                                                     

                                                              

. 

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ۳ اسفند ۱۳۸۸