هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

قضای شُکر ...

                                            

                           بدبختی ...

                عَرَق خور هم  نیستم  خاک بر سرم ...

                تا  یک  نیم چَتوَری  بزنم  ...

                به  سلامتی  خدا ...

                که  شنفته ام ...

                خیلی  با مرام  است .

                این است که ...

                خدایا ...

                این  "  پیش ِ منی  "   را ...

                همین جوری  خُشکˆ خُشکˆ ...

                امّا ...

                بَدل از راستی ِ مستی ...

                از من  بپذیر لطفا ً.

                                             

                                            

                                                    

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ٢٦ بهمن ۱۳۸۸