هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

حسرت ...

                   

                        

                 بعضی  حسرت ها  خیلی  دوست داشتنی اند ... ،

                 خود  ِ مان  صُبح  به  صُبح  می بوسیم  ِ شان ...

                 تا  شب  با  دل  ِ مان  می کشیم  ِ شان ...

                 توی  ِ  تمام  ِ  پیاده روهائی  که  پُر  از  پیاده های  ِ  تنهاست ...

             

             

           

               

               

                 

                    

        

.

  
فرشید فرهادی ; پنجشنبه ٢٠ مهر ۱۳٩۱