هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

فقط برای دل خودم ...

 

 

 

             آااای نسبیت ِ  لعنتی ...

             تف به  ذات ِ  مفهوم  ِ  نسبی  بی مرامَت ...

             که نسبت به همه ...

             هم به مرجع بستگی داری ...

             هم به ضمیر ...

             ولی نسبت به من ...

             مفهوم ِ مطلق ِ خود ِ منی  .

             به من  بگو : چه فکر کنم  ... ؟

             وقتی که می بینم ...

             آن که  همه می گویند : از این عاشق تر ... ؟!

              آمده بود  پیش ِ  من ...

             تا  هوس بازی  کنیم .

             اینجاست که او حداقل نسبت به یک نفر ...

             تازه آنهم  نسبت ِ به من ... !!

             هوس باز تر است  .

             به من  بگو : چه فکر کنم  ... ؟

             وقتی که می بینم ...

             آن که  همه می گویند : از این با مرام تر ...؟!

             فقط وقتی مرا به یاد داشت که ...

             جز من کسی او را به یاد نداشت .

             اینجاست که او حداقل نسبت به یک نفر ...

             تازه  آنهم  نسبت ِ به  من ... !!

             بی مرام تر است .

             به من  بگو : چه فکر کنم  ... ؟

             وقتی که می بینم ...

             آن که همه می گویند : از این صادق تر ...؟!

             راست راست به من نگاه کرد و ...

             راست شنید و دروغ  گفت  .

             اینجاست که او حداقل نسبت به  یک نفر ...

             تازه  آنهم  نسبت ِ به  من ... !!

             دروغگو تر است  .

             به من  بگو : چه فکر کنم  ... ؟

             وقتی که ...

                               .

                               .

                               .

             نه ...

             نه ...

             اصلا ً می دانی ...؟!

             نمی خواهم به من بگوئی چه فکرهائی کنم ... !

             فقط به من بگو :

             چه  فکرهائی  نکنم ... ؟

             وقتی همه ...

             همه ...

             به خدا همه ...

             به پیر همه ...

             به پیغمبر همه ...

             حتیّ  آن  سه  نفر هم  ...

             همه و همه ...

             تازه با  تعجّب ...

             همیشه از من می پرسند :

                        "   از تو احمق تر ... ؟!

                            که این همه ...

                            به همه ...

                            اعتماد داری ... ! "

             تا بلکه من نخواهم  ...

             که بروم ...

             تا بمیرم ...

             به خاطر ِ ...

             این  نا عادلانه ترین  سوال ِ لعنتی .

                                                        

                                                      

                                                        

                                                     

پی نوشت :

دلیل ِ تنهائی بعضی ها ... بعضی های ِ دیگرند . به همین سادگی .

                              

پی نوشت تر :

به خدا ... عشق و مرام و صداقت ... بی اعتماد غیر ممکن ِ .

                                 

پی نوشت ترین :

اینجا رو خیلی دوست دارم ... چون جائی ِ که  توش دروغ نمی گم .

                                                 

.

  
نویسنده : فرشید فرهادی ; ساعت ٧:٢٤ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱۸ بهمن ۱۳۸۸
تگ ها :