هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

من و آدم ...

                   

            اشتباه نکن ...

            خدای بی چاره چه تقصیری دارد ... ؟

            به جان ِ خودم ...

            وقتی که بمیرم ...

            یک راست می روم سراغ  ِ آدم  .

            این آدم ِ دَله ی ِ هوسران ِ بی مسئولیت ِ پُرروی ِ بدبخت ِ سیب ندیده.

            که یک سیب خورد دَله ی ِ لعنتی ...

            تا حالا من بگویم  گُ...  خوردم .

            نامرد ِ دَله ...

            سیب ِ سرخ  را که خورد هیچ ...

            به حوّای ِ مادر مرده هم  تجاوز کرد .

            وقتی می گویم  تجاوز ...

            شک نکن که تجاوز بوده .

            فکرش را بکن ...

            قطعا حوّا در آن شرایط  ...

            سالها ...

            تازه هر روز و هر شب ...

            در فراق ِ خدا ...

            بد جوری دلتنگی  می کرده ...

            و اصلا دلش به این کارها نبوده که .

            این است که می گویم تجاوز بوده .

            تازه ... 

            این دله ی ِ هوسران  ...

                  -  آدم را می گویم  -

            حتما بی مسئولیت هم  بوده که ...

            در تمام آن سال هائی که حّوای بیچاره ...

            درغم از دست دادن بهشت می گریسته ...

                 -  وحواسش به اون جورکارها و بچه ها نبوده به حقّ و قاعده  -

            به جای اینکه حواسش را بدهد... 

            به این بچه هائی که به زور در بغل ِ حّوا گذاشته ...

            آنقدر این بچه های طفل معصوم را ...

                 - هابیل و قابیل را می گویم  -

            ول گذاشت  تو کوچه خیابان ِ کره ی ِ زمین ...

            که آخر سر...

            قابیل ِ ننه ِ مرده قاتل و جانی شد .

            می دانی چه چیز مرا بیشتر از همه می سوزاند ...؟

            این پُرروئی آدم .

            مردَکه ی ِ  دله ی ِ  هوسران ِ بی مسئولیت ِ  پُررو ...

            بعد از این همه خبط و خطا ...

            خودش را جانشین خدای بیچاره روی زمین هم خوانده ...

            تا سر ِ حوّا و هابیل و قابیل و ...

            کسانی مثل من را شیره بمالد ...

            تا کسی نفهمد گند را چه کسی زده .

            حالا تو هی  بگو چرا اولش نوشته ام  ...

            آدم ِ دله ی ِ هوسران ِ بی مسئولیت ِ  پُرروی ِ بد بخت ِ  سیب ندیده ...

            بماند که بد بخت ِ سیب ندیده را هم ...

            خودم از سر لج گرفتگی ام اضافه کرده ام به این ردیف ِ فحش ها .

            القصّه ِ مَعَ الغُصّه ...

            این منم ...

            قابیل ترین  آدم ...

            یا شاید ...

            آدم ترین قابیل ...

            که البته ...

            با این همه گندی که آدم زده ...

            زیاد هم فرقی هم نمی کند .

            ظاهرا مهم این است که ...

            انگار حتیّ ...

            یک ذرّه ازحوّا هم توی این ژنوم لعنتی من پیدا نمی شود ...   

            تا بلکه یک ذره دلم تنگ شود برای بهشت ...

            تا بلکه یک ذره دلم تنگ شود برای خدا .

                              

                                 

                                  

                                       

                                       

.

  
نویسنده : فرشید فرهادی ; ساعت ۱۱:۳۱ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۸ بهمن ۱۳۸۸
تگ ها :