هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

تنهائی ...

 

                             

          نمی دانم ... ؟

          می توانی  احساس  کنی ... ؟

          که  چه  حس ِ  گنگی  است ...

          که انگار نمُرده  نمُرده در قبر کپَیده ام ...

          که چقدر مثل بی دلیل ترین  دلشوره ی ِ عالمَ  می ماند این حس  ...

          هر بار که  آن  لعنتی ...

          آن زیباترین فاحشه ی ِ  شهر ...

          به من می گوید :

                                 "  نمی فهمم  ف ر ش ی  د  ...

                                    تو چرا  این  همه  تنهائی ... ؟  "

                                                  

                                                   

                                        

                                       

                                          

پی نوشت :

اون دوست ِ زیبا اینجا رونمیخونه،ازش عذرمی خوام،حتی اگه بی فایده است .

                                      

پی نوشت تر :

قصدم حرمت شکنی نیست ،از شما هم معذرت می خوام ، حتی اگه بی فایده تره .

                                            

                                               

.

  
فرشید فرهادی ; پنجشنبه ۱ بهمن ۱۳۸۸