هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

هیچکده ...

 

 

                            اینجا ...

                         مدفن  ِ افکار ِ خاموش ِ  آدم ِ  دیوانه ای  است   ...

                   که از فرط ِ تنهائی ...

                         فقط ...

                         دستش به خدا می رسد و بس .

                         اینجا را که خواندی ...

                         نمی گویم  دلت را  بشور ...

                         لطفا  امّا ...

                         چشمانت  را  آب  بکش ...

 

                                                            

                                                       

                                                        

.

  
فرشید فرهادی ; شنبه ۱٩ دی ۱۳۸۸