هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

مرگ ...

 

                                اینجا ...

                             -          هیچکده  را می گویم     -

                         مدفن  ِ افکار ِ خاموش ِ  آدم ِ  دیوانه ای  است   ...

                   که از فرط ِ تنهائی ...

                         فقط ...

                         دستش به خدا می رسد و بس .

                         اینجا را که خواندی ...

                         نمی گویم  دلت را  بشور ...

                         لطفا  امّا ...

                         چشمانت  را  آب  بکش .

                                                .

                                                .

                                                .

                        وقت هائی  که  به  مرگ  فکر می کنی ...

                        فکر کرده ای ...

                        اصلا مرگ برای چیست ... ؟

                        لطفا ...

                        همین یک دفعه  را ...

                        فقط برای همین یک نوشته ...

                        به من اجازه بدهید ...

                        فقط  خودم  را  آدم  حساب  کنم  ...

                        و ...

                        شما را  آدم  حساب نکنم .

                        ممنونم .

                                                .

                                                .

                                                .

                       خاک بر سر آدم ...

                                           -  عرض نکردم ... ؟!  -

                       از همان آدم ِ  اوّل ...

                       تا من ...

                       که هیچ  کداممان  نتوانسته ایم ...

                       روی ِ خدا را کم  کنیم .

                       البته ...

                       قبول کن که  فایده  ندارد ...

                       قبول کن که  نامردی  کرده ...

                       قبول کن که ...

                       هر چه قدر هم  خوب  شوی ...

                               -          اصلا تو فرض کن داری قدّ ِ خدا خوب می شوی    -

                       پنجاه سالت که شد ...

                       صد سالت که شد ...

                       اصلا به اندازه ی  نوح  عمر کنی حتیّ  ...

                       آخرش  می میری .

                       می دانی چرا ... ؟

                       چون خدا می داند ....

                       خوب هم می داند که...

                       آدم می تواند خوب ...

                       آدم می تواند خوب تر ...

                       " آدم  می تواند  خدا  شود " .

                        به خاطر همین  است که ...

                        نامرد ...

                        خودش را جاودانه  درست  کرده ...

                        آدم ها  را  مُردنی .

                        تا لذت ِ این افتخار ...

                        لذت ِ خوب ترین بودن ...

                        لذت ِ خدا  بودن ...

                        فقط برای خودش باشد .

                                                .

                                                .

                                                .

                        دیگر از مرگ  نمی هراسم .

                        مرگ ...

                        یعنی ...

                        آدم ...

                        می تواند خدا شود .

                                                            

                                                       

                                                        

.

  
فرشید فرهادی ; شنبه ۱٩ دی ۱۳۸۸