هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

مرده پرستی ...

 

 

 

                    برای آدم ها سه حالت وجود دارد :

                    "  آدم ِ  زنده " ...

                    " آدم ِ  نمرده " ...

                     و ...

                    " آدم ِ مرده " .

                    " آدم ِ مرده "  را که همه  می دانیم  کیست .

                    هم او که می کنیمش زیر خاک .

                     اما  " آدم ِ زنده "  و  "  آدم ِ نمرده "  را بگویم :

                     " آدم ِ  زنده "  خیلی خیلی  فرق  دارد با  " آدم ِ نمرده " .

                     " آدم ِ زنده " ...

                     - از آن زنده ها که می گویند  : " آن که دلش زنده شد به عشق ... " -

                     باید " زنده " گی  را ...

                     - ایمان و اراده و شوق و زیبائی و فکر و هزار دیگر را –

                     از او بگیری تا بشود  " آدم ِ نمرده " .

                     " آدم ِ نمرده " خیلی شبیه  " آدم ِ مرده "  است .

                     فرق " آدم ِ نمرده "  با   " آدم ِ مرده " ...

                     فقط یک " نون " است ...

                       همین  " نون " ...

                     " آدم ِ نمرده "  اگر  فقط  " نون "  نداشته باشد ...

                     اگر فقط  " نون "  را  ازش  بگیری ...

                     می شود " آدم ِ  مرده " .

                       همین است که ...

                     امثال " من " ها ...

                     که " آدم ِ نمرده " ایم ...

                     " آدم ِ زنده  " را ...

                     زیاد تحویل نمی گیریم .

                     آخر باید که کبوتر با کبوتر ، باید که باز با باز ... ،

                      آخر " آدم ِ زنده " که شبیه  " آدم ِ نمرده "  نیست ...

                      چون زجر دارد " آدم ِ زنده " بودن ...

                      چون شرم مان می شود  که ...

                      " آدم ِ زنده " ها  این همه شبیه " زنده " گی هستند ...

                       و " ما " ...

                      " آدم ِ نمرده " ها این همه شبیه " مرده " گی .

                     همین است که " آدم ِ نمرده " ها ...

                     " من ها " ...

                     سراغ  " آدم ِ زنده " ها  نمی رویم .

                     اما همین که " آدم ِ زنده "  شد  " آدم ِ مرده " ...

                     همین که فقط باید بکنیمش زیر خاک ...

                     دیگر خیلی شبیه " آدم ِ نمرده " ...

                     خیلی شبیه  " من ها " می شود ...

                     و حالاست که دیگر عزیز می شود ...

                     مثل جان ِ مان .   

                                              .

                                              .

                                             .

                     می دانی عزیز ...

                     اگر " نون " را از  " آدم ِ زنده "  بگیری ...

                     تازه می شود " آدم زده " ...  

                     از " آدم " ...  " زده " می شود و ...

                     می رود تا  " خدا "   شود .

                                                                                     

                                                                                 

                                                                             

                                                                           

.

  
فرشید فرهادی ; پنجشنبه ۳ دی ۱۳۸۸