هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

ای مرغ بهشتی که دهد دانه و آبت ... ؟ ( حافظ )

                     

                       در این زمستان ِ عشق ...

                       که بی نوا مرغان ِ  دل  ...

                       چینه دان ِ بخت ِ شان ...

                       همه ...

                       پر از ریز ریگ ِ جفاست ...

                      چنان  دامی  گسترده ام  از  راستی ...

                      دانه اش همه مهر ...

                      صید خواهم کرد عاقبت ...

                      آن مرغ ِ بهشتی را ...

                                                                 

                                                            

.                                                        

  
فرشید فرهادی ; یکشنبه ۸ آذر ۱۳۸۸