هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

مَرد ...

                     

                                

                     دست  را  کوتاه   از  لمس  ...

                     چشم  را  نابینا   به  شرم  ...

                     تنهائی  ِ  لعنتی  امّا  ...

                     شامّه  را  قوی  می کند  ... ،

                     تنهائی  من  را  سگ  کرده  ... ،

                     سگی  که  به  ردّ ِ  بوی  ِ  خوش  ِ  زن ...

                     دم  به  زوزه ی  ِ   آه   می دهد ...

                      

                     

                                  

                                

                             

                                 

                           

                             

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ۳٠ امرداد ۱۳٩۱