هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

ساعت ِ صفر ...

                    

                

                  

                از  یک  جائی  به  بعد  دغدغه ی  ِ  زمان  بی معنی  می شود ... ،

                می نشینی  گوشه ی  ِ  اتاق ...

                به  ثانیه هائی  که  با  عشوه ی  ِ  شتر  ِ  مرگ  عبور  می کنند ...

                یک  بیلاخ  ِ  از سر  ِ  میل  نشان  می دهی  ...

         

             

                

                      

                  

                  

                   

                        

                             

.

  
فرشید فرهادی ; شنبه ٢۸ امرداد ۱۳٩۱