هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

تبدیل مستقیم ...

 

                    چقدر دلم می گیرد  ...

                    وقتی می بینم ...

                    نزدیک ِ چهل سال است ...

                    که هِی دارد به  گذشته ام  اضافه می شود ...

                    و هِی تر ...

                    دارد از آینده ام  کم می شود .

                    زمان ِ من ...

                    حال  ندارد  انگار .

                    چه  می گویند  این  مردم ... ؟!

                    که  در حال ...

                    حال  کن . 

                    آینده ی ِ  من  انگار ...

                    صاف  می چسبد  به  گذشته ام  ...

                    و بی هیچ  حال  دادنی ...

                    به  گذشته  تبدیل  می شود ...

                    گذشته ای  که ...

                    گوئی چهل سال وقت صرف کرده ام  ...

                    که فقط ...

                    داشته باشمش ...

                    بی هیچ افتخاری ...

                    و یا راست تر بگویم ...

                    باید داشته باشمش ...

                    تا آینده  را  نداشته  باشم .

                                                          

                                                    

پی نوشت :

قسمت"حال"ش از واقعیت بدوره راستش روبخواهید.هیچکس ندونه،خودم میدونم که خداچقدربهم " حال " میده . شاید قسمت"حال"ش رواضافه کردم تا واقعیت تلخ" گذشته" ، تو ننه من غریبم ِ "حال" ، مثلا گم بشه ...

.                              

  
فرشید فرهادی ; شنبه ۱٦ آبان ۱۳۸۸