هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

گم شده ...

                         

               

                 از  یک  جائی  انگار  آدم  چند تا  می شود  ... ،

                 یکی اش  با  گریه  می دود  رو  به  عقب  ...  ،

                 یکی اش  با  ترس  پیش  می رود  ... ،

                 خودش  هم  می ایستد هاج  و  واج  ...

                 جائی  که  اصلن  معلوم  نیست  کجاست  ....

             

                  

                              

             

           

            

              

        

.

  
فرشید فرهادی ; جمعه ٦ امرداد ۱۳٩۱