هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

بیش‌تر ...

           

        

         

             

                     زندگی منحصر به تنهائی نیست . زندگی چیزی بیش‌تر از تنهائی‌است ... ،

                     تنهائی و مرگ ...

       

           

         

         

            

      

.

  
فرشید فرهادی ; پنجشنبه ۳٠ اردیبهشت ۱۳٩٥


فاصله ...

    

     

      

        از من فاصله بگیرید . از من خیلی فاصله بگیرید . من با خودم زیاد فاصله دارم . آن‌قدر

        با خودم فاصله دارم که هرچقدر از من فاصله بگیرید باز هم  فاصله هست. من با خودم

        خیلی فاصله دارم . من با خودم خیلی فاصله دارم ...

   

    

    

    

    

 

.

  
فرشید فرهادی ; سه‌شنبه ٢۸ اردیبهشت ۱۳٩٥


لعنتی ...

         

         

         

                        مرگ اگر گریه دارد گریه‌ی لعنتی امّا انگار مرگ ندارد ...

         

          

           

          

          

     

.

  
فرشید فرهادی ; جمعه ٢٤ اردیبهشت ۱۳٩٥


گم‌شده ...

        

        

        

          

            گم‌شده کسی است که نمی‌داند کجاست امّا می‌داند کجا می‌خواهد برود . من گم‌شده‌ترم .

            نه می‌دانم کجا هستم نه می‌دانم کجا می‌خواهم بروم ...

    

     

     

     

       

   

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ٢٢ اردیبهشت ۱۳٩٥


زخم ...

             

           

                    

         انگار دل‌تنگی حالت ِ دل نیست ، جراحت ِ دل است. امّا نه که دل زخم شود ، نه . زخم

         نمی‌شود، زخم برمی‌دارد. بین زخمی‌شدن و زخم برداشتن فرق از زمین تا آسمان است.

         از تقدیر تا اراده. زخمی‌شدن دست ِ خودت نیست، امّا توی زخم برداشتن انگار خودت،

         خود ِ خودت می‌روی زخم را برمی‌داری. زخم ِ طلب را. زخم ِ تمنّای حضور را. زخم ِ

         التماس ِ لمس را. در طلب ، در تمنّا ، در التماس اراده هست .  در دل‌تنگی اراده هست.

         زخم برداشتن . دل ِ تنگ . دل ِ زخم . دل ِ زخم‌زخم ...

          

         

        

            

          

    

.

  
فرشید فرهادی ; سه‌شنبه ٢۱ اردیبهشت ۱۳٩٥


هیچ‌کس ...

    

   

      

        توی زندگی هرکس یک خنده، یک لحن، یک نگاه، یک چیزی از کسی هست که در

        هیچ کس نیست. خنده‌ای که آن را وقت گریه‌ خیال می‌کند. لحنی که آن را وقت ِ ترس‌

        آرزو می‌کند . نگاهی که آن را وقت ِ تنهائی حسرت می‌کشد . یک خنده ، یک لحن ،

        یک نگاه، یک چیزی از کسی که در هیچ‌کس نیست. از کسی که امّا دیگر نیست ...  

    

   

    

    

    

   

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ٢٠ اردیبهشت ۱۳٩٥


سال‌روز ...

     

       

         

          صبح ِ رخوت ِ بهار، ظهر ِ بی‌تابی ِ تابستان، غروب ِ دل‌مرگی ِ پائیز، شب ِ اندوه ِ

          زمستان. هر روز ِ تنهایی یک سال می‌گذرد ...

      

      

         

     

    

     

.

  
فرشید فرهادی ; یکشنبه ۱٢ اردیبهشت ۱۳٩٥


نشان ...

         

             

                    

           این جمله، همین جمله، همین جمله‌ی خشک و خالی، امّا نشان دلتنگی عظیمی باشد

           که نمی‌توانم آن را با هیچ جمله‌ای بیان کنم . مثل تکه ساقه‌ای خشک و خالی . فرو

           شده در خاک . امّا به نشان یک مزار ...

        

       

       

       

     

    

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ٦ اردیبهشت ۱۳٩٥