هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

بی‌دلیل ...

      

      

          

            میان این همه دلیل ، درد این است که برای خودت دلیلی نمی‌بینی ...

       

      

     

   

   

      

.

  
فرشید فرهادی ; پنجشنبه ۳٠ مهر ۱۳٩٤


تو ...

      

     

             

       

     کج می‌کنی اَبرو به ناز وُ صد کُشته بر زمین ... طنّاز ِ مه‌وَش این کج  به ثریّا نمی‌رود

            

    

    

 

       

    

.

  
فرشید فرهادی ; سه‌شنبه ٢۸ مهر ۱۳٩٤


انتظار ...

      

   

         

          انتظار در تنهائی به معنای واقعی کلمه مبیّن مفهوم ِ ترس است . حالی که ثانیه‌ثانیه

          منتظری ، امّا منتظر واقعه‌ای غیرمنتظره ...

   

   

     

     

     

     

.

  
فرشید فرهادی ; یکشنبه ٢٦ مهر ۱۳٩٤


بی‌قواره ...

        

      

            

          یک‌وقت به خودت می‌آئی و می‌بینی اصلن به خودت نمی‌آئی . روح مندرس ِ آب

          رفته‌ای که جائی توی سینه مچاله بوده . که نه آبروی رفو دارد نه قواره‌ی توست .

          نخ‌‌نمای نم‌گرفته‌ای که با هر نفس‌ات بوی نای ِ گذشته را دم می‌‌دهد توی هوا ، به

          اشمئزاز آشنا و غریبه ...

    

 

   

    

    

     

.

  
فرشید فرهادی ; یکشنبه ٢٦ مهر ۱۳٩٤


بازیچه ...

        

        

           

        آغوش باز کن . بازی ِ آغوش تو را دوست دارم . مرا وارد بازی آغوش‌ات کن ...

      

     

    

   

    

     

.

  
فرشید فرهادی ; شنبه ٢٥ مهر ۱۳٩٤


مادر ...

      

      

       

      وقتی مادری پیر و دردمند می‌شود انگار یک تکّه از زمین شروع می‌کند به جهنّم شدن

      و یک تکّه از آسمان شروع می‌کند به بهشت شدن ...

        

      

      

     

       

     

.

  
فرشید فرهادی ; پنجشنبه ٢۳ مهر ۱۳٩٤


کابوس ...

             

       

          

        حال‌ام آن حال ِ درختی‌ که نخستین ِ بهار  ...  نوبری داده وُ شب خواب تبر می‌بیند

      

     

        

     

            

.

  
فرشید فرهادی ; سه‌شنبه ٢۱ مهر ۱۳٩٤


آموختن ...

         

               

          

                   گلو‌گلو بغض ، دل‌دل بریدن ، خاطره‌خاطره دوری ... ،

                   یاد گرفتن ِ تنهائی چه سخت است ...

      

       

       

      

       

   

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ٢٠ مهر ۱۳٩٤


تکذیبیه ...

              

               

                      

               روسیاه‌اش آن‌چنان کردم که در خواب‌ام خدا

                                                " فَ‌تبارک " گفتن‌اش را کاملن تکذیب کرد

        

          

         

        

          

.

  
فرشید فرهادی ; یکشنبه ۱٩ مهر ۱۳٩٤


بازنده ...

         

        

              

              در این دائم ِ جنگ انگار مرگ مرگ ندارد و بازندگی با زندگی است ...

          

      

     

   

   

       

.

  
فرشید فرهادی ; شنبه ۱۸ مهر ۱۳٩٤


مصنوعی ...

            

             

                           

    آدم‌های آرزو ندار . آدم‌هائی که آرزو برای‌شان امیدی مصنوعی است . آن‌قدر مصنوعی

    که می‌دانند هر چقدر هم پایش شوق بریزند هیچ طراوتی نخواهد یافت . که هیچ طراوتی

    نخواهد داد . درست مثل ِ زیبائی ِ چشم ‌وهم‌چشمی‌وار ِ گلی مصنوعی که فقط برای جلب

    توجه لحظه‌ای و نشاط ِ بی‌رمق ِ  آن‌که از تو فقط می‌گذرد ، شاید به‌کار بیاید . بی‌هیچ که

    طراوتی داشته باشد . بی‌هیچ که طراوتی بدهد. جز زحمت ِ غبار روبی‌ای چند صباحی .

    از آن گلهای بی‌جان و بی‌عطری که در نقطه‌ی کور عادت قرار می‌گیرند ... ،

    آدم‌های آرزو ندار . آدم‌های آرزو ندار ...

      

        

         

     

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ۱٥ مهر ۱۳٩٤


کاش ...

            

       

                

           خسته‌ام . کاش جای تو بودم . که جای تو بودن همان نبودن است ... 

     

    

          

        

       

      

.

  
فرشید فرهادی ; شنبه ۱۱ مهر ۱۳٩٤


مزرعه ...

        

        

               

        وای ِ ما که به دست ِ شوق و داس ِ یأس ... امّید کاشته بودیم و حسرت درو کردیم

     

        

        

     

.

  
فرشید فرهادی ; جمعه ۱٠ مهر ۱۳٩٤


رفت ...

      

    

                

               رفتی  و  غصّه‌ها  دمادم شد ... اشک  تقدیر ِ چشم ِ آدم شد

               آه  از بطن ِ چشمه‌ها جوشید ... شهد ِ شیرین عاشقی سم شد

               نبض ِ باران  از  تپش  افتاد ... بی‌رمق‌ قطره‌قطره نم‌نم شد

              مستی از بختِ میگساری رفت ... قامت ِ سرو از تبر خم  شد

              عشق درلابه‌لای‌ غزل‌ خشکید ... ماه از قاب ِ برکه‌ها کم  شد

              رفتی و نظم ِ  زندگی  پاشید ... جای ‌یک‌بار مرگ هر دم شد

           

       

       

         

        

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ۸ مهر ۱۳٩٤


چنان و چنین ...

        

         

         

                       تو چقدر زیبائی ؟! که من این‌چنین در حسرت‌ام ...

                       تو چقدر شیدائی ؟! که من این‌چنین دل‌تنگ‌ام ...

                       تو چقدر رهائی ؟! که من این‌چنین مسخ‌ام ... ،

                       تو آن‌چنان‌ای که من این چنین‌ام ...

         

      

      

         

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ۸ مهر ۱۳٩٤


تمام ...

       

          

            

      بعضی آدم‌ها نیمه‌ی گمشده‌ ندارند . تمام‌شان نیست. بعضی آدم‌ها تمام ِ گم‌شده دارند ...

   

       

      

        

        

.

  
فرشید فرهادی ; سه‌شنبه ٧ مهر ۱۳٩٤


بزرگوار ...

         

            

                 

       شب‌ها وقتی‌که بلندتر می‌شوند انگار می‌خواهند آبروی روز‌ها بیشتر از این نرود ... ،

       تا شاید در تاریکی‌شان روزهای سیاه کمی کمتر به چشم بیآیند ...

          

        

       

         

 

.

  
فرشید فرهادی ; جمعه ۳ مهر ۱۳٩٤


جدائی ...

      

   

               

          حالا وقتی پائیز در گوش ِ درخت‌ها از تقدیر بگوید روی برگ‌هاشان زرد و دل ِ

          انارهاشان خون می‌شود . زردروی و دل‌خون ِ تقدیر . تقدیر ِ جدائی . سرنوشت ِ

          محتوم ِ آن‌ همه‌با‌هم ها . برگ‌برگ برگ  برگ ، دانه‌دانه  دانه  دانه . ما برگ و

          انار کدام پائیز شدیم ؟ ، زردروی و دل‌خون ِ فصل ِ جدائی ...

   

         

        

       

         

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ۱ مهر ۱۳٩٤