هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

بوسه ...

            

           

         

         

                        وااای از حسّ ِ اولین بوسه ... ،

                        نبض ِ خون در شقیقه‌ی آدم ...

                        سرخ ِ شرم روی گونه‌ی حوا ...

                        واااای از سنگ ِ بغض در گلوی خدا ...

     

      

     

     

      

       

.

  
فرشید فرهادی ; شنبه ٢٩ اسفند ۱۳٩٤


تو ...

        

      

                

         

                نیست مسح‌ت کرد ، آدم هست شد ...  مِی نام ِ تو بُرد ، آدم مست شد

                مسح ِ تو نکرد ، نام ِ تو نبـــُـــرد ...  افتـاد و شکست ، آدم پَـست شد

       

      

      

      

       

      

.

  
فرشید فرهادی ; سه‌شنبه ٢٥ اسفند ۱۳٩٤


تمیز ...

        

         

            

      

            بعضی غم‌ها انگار خیلی تمیزند . مثل غمی که توی چشم‌های آدم خانه می‌کند .

            غمی که جلوی خانه‌اش را هم هر روز می‌شوید ...

          

           

             

        

           

          

.

  
فرشید فرهادی ; یکشنبه ٢۳ اسفند ۱۳٩٤


فرصت عاشقی ...

          

       

                    

             این ما نیستیم که عشق را تجربه می‌کنیم . ساحت ِ عظیم ِ عشق مُبرّا‌تر از انگ ِ

             ناخنک‌زدن ماست . این عشق است که ما را می‌آزماید . به عرصه‌ی جنون، به

             مهلکه‌ی شهادت، به فرصت ِ عاشقی . این‌است‌که دیوانه اگر نیستی ، این‌است‌که

             زنده‌زنده اگر زنده‌ای ، یا نیازموده ، یا مردود شده‌ای ...

      

      

       

       

         

      

.

  
فرشید فرهادی ; سه‌شنبه ۱۸ اسفند ۱۳٩٤


حیرت ...

       

      

       

      

        در حیرت‌م یاری که جان‌م به لب رساند ... زهری که لب بستم ولی او بر دل‌م چشاند

        با این‌که من نحیف‌م و خَم‌پُشت و کج‌بدن ... شولای غم بس خوش‌ قواره بر تن‌م نشاند 

       

      

       

       

         

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ۱٧ اسفند ۱۳٩٤


تو ...

        

      

       

   میان زخم‌های آدم زخم‌ی هست که آدم دل‌ش نمی‌خواهد‌‌ خوب شود . تازه نگه‌ می‌داردش .

   که التیام پیدا نکند . که انگار التیام در زخم باشد . آن زخم‌ . آن التیام‌ ...

      

     

   

    

   

   

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ۱٢ اسفند ۱۳٩٤


هندسه ...

           

 

         

        آن‌چه تنهائی را این‌چنین ناپُرشدنی می‌کند حجم‌ ِ تنهائی نیست ، هندسه‌ی تنهائی است .

       آدم‌ها بیشتر از آن‌که مغلوب ِ حجم ِ نبودن ِ کسی باشند مغلوب ِ هندسه‌ی نبودن ِ کسی

       هستند . حجمی که ممکن است کسی در آن جا شود امّا آن را پُر نکند . پر شدنی که

       متاثر از هندسه‌ی تنهائی است . انحنای مهربانی، گوشه‌‌‌ی امنیت، خط ِ مستقیم وصل .

       همین است که تنهائی به حضور آدم‌ها ربط ندارد . به شکل ِ حضور آدم‌ها ربط دارد .

       که انحنای‌ لبخندشان، که گوشه‌‌‌ی آغوش‌شان، که خط ِ مستقیم نگاه‌شان قواره‌ی بی‌کم

       و کاست قالب ِ کالبدی تنها می‌شود . بی هیچ خالی‌ای . حالی‌ که  کسی ، به انعطاف ِ

       عشق ، نه فقط این حجم ِ تهی را ، که این هندسه‌ی تهی را پر می‌کند ...  

         

         

        

     

     

.

  
فرشید فرهادی ; سه‌شنبه ٤ اسفند ۱۳٩٤


فاصله ...

      

    

         

       

        وقتی سن و سالی نداشتم کسی بود که برای همه خنده‌آور بود امّا من به‌جای آن‌که به

        او بخندم خیلی تعجب‌ می‌کردم . وقتی گوشه‌ای می‌ایستاد ، چشمانش را می‌بست ، و

        ادای در آغوش کشیدن و بوسیدن را درمی‌آورد . دیوانگی . نمی‌دانم . شاید فاصله‌ی

        بین خنده‌ی بعضی‌ها و تعجب بعضی‌ها را دیوانگی پر کرده باشد. حالا که امّا سن و

        سالی دارم کسی هستم که برای هیچ‌ کس تعجب‌آور نیستم اما به‌ جای آن‌ که به خودم

        بخندم خیلی گریه می‌کنم . وقتی گوشه‌ای می‌ایستم ، چشمانم  را می‌بندم ، و ادای در

        آغوش کشیدن و بوسیدن را درمی‌آورم . تنهائی . نمی‌دانم. شاید فاصله‌ی بین خنده‌ی

        آدم و گریه‌ی خودش را تنهائی خالی کرده باشد . امّا ، امّا می‌دانم . می‌دانم . می‌دانم

        فاصله‌ی بین دیوانگی و تنهائی را خنده‌ی بعضی‌ و گریه‌ی بعضی‌دیگر هموار کرده

        است ...

       

       

     

     

        

      

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ۳ اسفند ۱۳٩٤


پناه ...

           

          

           

              از تنهائی به گریه پناه بردن . انگار که از دوزخ به زمهریر پناه بردن ...

     

       

        

      

        

   

.

  
فرشید فرهادی ; شنبه ۱ اسفند ۱۳٩٤