هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

سرریز ...

      

      

      

        وقتی تنهائی‌ات خیلی زیاد می‌شود باید تنها باشی . وقت‌هائی که تنهائی‌ات آن‌قدر زیاد‌

        می‌شود که از سرت هم بیشتر می‌شود و می‌ریزد بیرون . روی زمین، توی اتوبوس،

        روی میز کناری، توی خیابان. آنجا که کسی می‌بیند و می‌گوید آقا ، خانم ، تنهائی‌تان

        دارد می‌ریزد. تنهائی‌ای که آن‌قدر شبیه آدم است که نمی‌توانی خودت را به تنهانبودن

        بزنی. که بگوئی نه ، این تنهائی ِ من نیست . آن‌ قدر شبیه که تنها راه‌ای که  برای‌ات

        می‌ماند این‌ است که تنهائی‌های‌ات را توام با خجالت از بی‌مسئولیتی جمع کنی دوباره

        بریزی توی خودت ، به امید جائی که کسی نبیند. کسی نباشد . تنهائی هرکسی معلوم

        است. تنهائی‌ای که لعنتی خیلی شبیه آدم است . آن‌ قدر شبیه که  نمی‌توانی زیادی‌های

        تنهائی‌ات را  که  بیرون می‌ریزد حاشا کنی . وقتی تنهائی‌ات خیلی زیاد می‌شود  باید

        تنها باشی ...

     

        

        

         

           

     

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ۳٠ دی ۱۳٩٤


شغل ...

         

          

          

                      

                 این‌عجب شغل شریفی‌ست که بی‌جیره‌و مُزد

                                                      هر شب و روز به دل‌تنگی ِ تو مشغو‌ل‌ام

       

          

      

       

      

    

.

  
فرشید فرهادی ; جمعه ٢٥ دی ۱۳٩٤


زنجیر ...

         

       

              

         عشق جسارت می‌خواهد . از یک سن و سالی که بگذری دیگر عشق را نمی‌توانی

         تجربه کنی . نهایت‌اش بتوانی دوست داشته باشی. دوست داشتنی که گره‌ به منطق

         و تجربه و خاطره و ترس و انتفاع و هزار قید دیگر دارد . دوست داشتنی که یله

         نیست . رها نیست . از آن دوست‌داشتن‌هائی نیست که بی‌پروا خودت را رها کنی

         میان ِ دریای عشق . میان ِ عرصه‌ی عشق . عشق رهائی می‌خواهد و  رهائی در

         جسارت است و  تو زنجیری . زنجیر ...

       

     

      

        

     

   

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ۱٤ دی ۱۳٩٤


ناکوک ...

      

     

         

             آدم تنها همیشه ناکوک است . اصلن تنهائی یعنی ناکوکی . وقتی هیچ ساعتی

             برای قرارداشتن با تو کوک نمی‌شود . وقتی هیچ سازی برای قراریافتن ِ تو

             کوک نمی‌شود ...

    

         

  

     

    

  

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ٩ دی ۱۳٩٤


میخ‌کوب ...

        

     

            

        در زندگی ‌آدم لحظه‌هائی هست که چنان تو را به چنگ می‌گیرند که دیگر هیچ چیز

        نمی‌تواند تو را از آن‌ها رها سازد. آن لحظه‌ای که در تو می‌ماند. لحظه‌ای که تو در

        آن می‌مانی. انگار تو را میخ می کنند به آن لحظه . انگار که آدم من من شود . تکهّ

        تکهّ نه . من من شود . من‌ای که در آن لحظه  میخ‌کوب می‌شود . من‌ای که در یک

        لحظه دیگر میخ‌کوب می‌شود . من‌ای که به جبر انتزاع ِ زمان انگار می رود ،  امّا

        می‌ماند . می‌ماند امّا می‌رود . سال‌ها می‌گذرد امّا لحظه‌ای نمی‌گذرد . شاید لحظه‌ی

        ترس ، شاید لحظه‌ی شک ، شاید لحظه‌ی شکست ، یا لحظه‌ی تنهائی . من ِ ترسیده ،

        من شکست خورده ، من مشکوک ، من تنها . من‌هائی که یک عمر با آدم می‌مانند ...

       

        سال‌هاست توی  یک سردخانه‌ ، کرمی سفید و بزرگ ، توی حدقه‌ی  متورم ِ  چشم ِ

        کبود ِ یک جوان ِ شهید ، امّا دارد پسر کوچکی را می‌خورد . سال‌هاست  توی سالن

        خروجی یک فرودگاه ، پسری نوجوانی دست ِ پسر نوجوان دیگری را رها نمی‌کند .

        سال‌هاست روی پله‌های یک دادگاه مرد جوانی دارد گریه می‌کند . سال‌هاست مردی

        دارد به آن همه زیبائی دل نمی بندد . سال‌هاست آدمی تنهاست ...

       

        در زندگی ‌آدم لحظه‌هائی هست که چنان تو را به چنگ می‌گیرند که دیگر هیچ چیز

        نمی‌تواند تو را از آن‌ها رها سازد. آن لحظه‌ای که در تو می‌ماند. لحظه‌ای که تو در

        آن می‌مانی ...

        

      

      

    

           

         

.

  
فرشید فرهادی ; سه‌شنبه ۸ دی ۱۳٩٤


دایه ...

        

       

       

                    عشق که آدم را زائید تنهائی شد دایه‌اش . نامهربان‌تر از مادر ...

      

      

      

  

    

     

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ٧ دی ۱۳٩٤


لرز ...

         

       

     

                        تن به تنهائی داده‌ام . می‌لرزم . تن ِ تنهائی سرد است ...

   

  

    

       


    

.

  
فرشید فرهادی ; یکشنبه ٦ دی ۱۳٩٤


سوت‌وکور ...

          

        

             

      سکوت نه . سوت‌وکوری امّا از فقدان ِ حضور است . از بی‌آهنگی است . حضورها

      آهنگ دارند . مثل صدای خش‌خش‌ ِ برگ‌ها که آهنگ ِ حضور پائیز است . یا صدای

      تُک‌تُک ِ دانه برچیدن که آهنگ ِ حضور کبوتری است پشت پنجره . خانه باید آهنگ ِ

      حضور زن را داشته باشد . صدای سایش چنگ شانه بر مو . صدای چکاچک النگو .

      خانه‌ی بی آهنگ ِ زن ، خانه‌ی تنهائی است . خانه‌‌ای سوت‌وکور است ...

         

         

         

       

        

      

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ٢ دی ۱۳٩٤