هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

دریغ ...

               

                      

                           

                            حریر دریغ ِ پرواز است ...

                  

                      

           

            

               

              

            

               

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ٢٩ مهر ۱۳٩٢


فریاد ...

         

            

                   

                    آن که ته ِ چاه افتاده فقط باید فریاد بزند ... ،

                    رمقی مانده باشد اگر ...

 

                          

      

 

            

               

               

.            

  
فرشید فرهادی ; یکشنبه ٢۸ مهر ۱۳٩٢


می لرزم ...

         

              

                        نا امیدی یعنی ...

                        تو را خیال می کنم و ...

                        باز سرد است ...

          

               

                

             

            

             

            

         

.

  
فرشید فرهادی ; شنبه ٢٧ مهر ۱۳٩٢


ماه ...

            

                     

                     ماه دارد از میان ِ پرده به اتاق َم سَرَک می کشد ... ،

                     به گمان َم تا به حال این همه تنهائی ندیده ...

            

                

                   

                 

                   

               

                  

                

.

  
فرشید فرهادی ; پنجشنبه ٢٥ مهر ۱۳٩٢


تمام ...

            

                       

                             کار از دل گذشت ... ،

                             من را پس بده ...

              

              

              

             

            

         

          

           

.

  
فرشید فرهادی ; پنجشنبه ۱۸ مهر ۱۳٩٢


دلتنگی ...

             

                

                              

                          ابری ترم از پائیز ...

        

          

         

           

            

           

             

         

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ۱٧ مهر ۱۳٩٢


تیره ...

         

                  

                 دلتنگی یعنی ...

                 خلوت ِ تنهائی ات از آسمان ِ پائیز ابری تر باشد ...

        

         

         

         

         

          

            

            

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ۱٧ مهر ۱۳٩٢


گنج ِ رنج ...

               

یک جائی مثل سالن های کاشی گرفته ی  بیمارستان یا یک همچین جائی بود . از این نیم دیوارهائی داشت که بالاش سرتا سر شیشه ای است . شاید مثل غسالخانه . ولی فکر کنم بیمارستان بود . کمی آن طرف ترش از این راهروهای مهتابی دار داشت . غسالخانه از این راهروها  ندارد . دستکش دستم بود . بوی الکل و کلر یا شاید کافور می آمد.  نمی دانم توی خواب  چطور ممکن است یک همچین بوئی به مشام برسد . یک چیزی را هم اصلن یادم نیست. این که چطور یک دفعه آمد توی دستم . یک جنین . ندیدم کسی بدهدش به من . نمی دانم .شاید روئید انگار.

دقیق یادم نیست که چند روز گذشته بود . ولی دقیق یادم هست که داشتم به مرگ فکر می کردم که زنگ زد . گفت مطمئن است که باردار شده . شاید و انشاالله و خدانکندهای من هم یک ذره از اطمینانش کم نکرد. مطمئن بود . اطمینان گاهی وقت ها چقدر بد است . می گفت  که آقا خیلی هم روشنفکرانه مسئولیتش را  پذیرفته  . گفته ازدواج می کنیم و به پای هم پیر می شویم . شبی که با هق هق خبرداد سقط کرده تا صبح بیدار بودم . نمی دانم چرا کابوس یک نیم دیوار سراسرشیشه ای مثل غسالخانه ، نمی گذاشت بخوابم . بوی الکل و کلر یا شاید کافور می آمد.  نمی دانم توی اتاق آدم چطور ممکن است یک همچین بوئی به مشام برسد .

من یک جعبه ی گنج دارم . اولین سکه ی خارجی ام ، اولین تسبیح ام ، اولین کیف جیبی مردانه ام ، قوطی  اولین عطری که مادرم برایم خرید ، همه را نگه داشته ام . به فراخورشرایط و سن ّ ِ کمم برایم خیلی مهم بوده اند حتما . حتما برایم  تعبیری از دنیادیده شدن ، مومن شدن ، مرد شدن ، متشخص شدن بوده اند .  اولین هائی که نگاه آدم را به پیرامونش متفاوت می سازند .  وقتی گفت چکارکرده میخکوب شدم . یک چیزی مثل پتک خورد توی سرم . فهمیدم  آدم ممکن است  جعبه ی رنج هم داشته باشد . جعبه ای که اولینی را که نگاه آدم را به پیرامونش متفاوت می سازد در آن نگه می دارد . منتها فرق این تفاوت  لعنتی این است که ازکدام سو شکل می گیرد  . زندگی یا مرگ . جعبه ی گنج برای زندگی است و جعبه ی رنج برای مرگ . آنها یاد آور زندگی اند و اینها یاد آور مرگ . این جعبه حتی ممکن است یخچال خانه ی آدم باشد . نه این که مثلن  بخواهی اولین شکلاتی که معشوق اولین عشق شکست خورده ات  برایت خریده  را در آن نگهداری . نه . یک جنین  را. تعبیری از مادر نشدن.

هق هق گریه می کرد. می ترسیدم . توی خاک که گذاشتش یک چیزی توی سرم صدا کرد . مثل شکستن یک چوب ضخیم خشک . من خودم مُرده توی قبر گذاشته ام . مادربزرگم ، خاله جانم ، پدرم . ولی نترسیده بودم . ولی اینبار ترسیده بودم . نه . مستاصل شده بودم . چون فقط داشتم نگاه می کردم . فکر کنم کسی که  مُرده را لمس می کند سردی و آرامش مُرده او را هم آرام می کند . شاید به همین خاطر من قبل ها نترسیده بودم و الان می ترسیدم . نه . مستاصل شده بودم .چون فقط داشتم نگاه می کردم . نگاه ِ خالی چقدر کم است . یا باید همراهش لمس کرد . یا باید بلافاصله  بعدش پاگذاشت به فرار . یا باید همراه نگاه حرف زد، داد زد .  نگاه ِخالی خیلی کم است . کسی که بدون حرکت  فقط خیره شده  مستاصل است . استیصالی که انگار یک راه چاره  است . مثل گدائی . منتها گدائی ِ فرار، گدائی ِ فریاد ، گدائی ِ گریه . فکرش را بکن . غیر ِ استیصال هیچ چاره ای نداشته باشی. بیچاره آدم .

معجزه تر از انار ِ خدا ، که صد تائی با نظم و ترتیب و در پوششی نرم کنار هم نشسته اند ، قبرستان ِ آدم هاست . هزارها ازاینها با نظم و ترتیب ، تازه در پوششی سخت ، کنار هم با احترام خوابیده اند . آدم ها یک جاهائی خیلی شبیه هم می شوند . وقت ِ گریه ، وقت ِ خنده ، وقت ِ خواب ، وقت ِ مرگ . تفاوت ِ آدم ها در این است که در این موقعیت ها هستند یا ناظر ِ این موقعیت ها. دارند گریه می کنند ، می خندند ، خوابیده اند یا مُرده اند ، و یا دارند به آدم هائی که  دارند گریه  می کنند ، می خندند ، خوابیده اند یا مرده اند نگاه  می کنند . درست مثل  مُرده های توی ِ قبرستان و آدم هائی که به قبرستان می آیند .کاش فقط نگاه ِ خالی نکنند . نگاه ِ خالی خیلی کم است ...

  
فرشید فرهادی ; سه‌شنبه ۱٦ مهر ۱۳٩٢


عاقبت ...

                  

                   

                  

                               به تو دل سپُردن ...

                               سرسپُردن به رویاست ...

       

            

             

          

            

             

           

            

             

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ۱٠ مهر ۱۳٩٢


فریب ...

        

            

                

                  باید خودم را بزنم به آن راه ... ،

                  راهی که تو می آئی  ...

         

          

           

              

             

             

            

             

.

  
فرشید فرهادی ; یکشنبه ٧ مهر ۱۳٩٢


سکوت ...

            

                   

         

                         لعنتی بیا ... ! ،

                        بعضی حرف ها را جز با بوسه نمی توان زد ...
   

          

                

                 

               

                

                    

                  

.

  
فرشید فرهادی ; پنجشنبه ٤ مهر ۱۳٩٢


ایراد ...

 

 

 

                                  تنها ایراد ِ من این است که نیستی ...

     

       

       

       

         

        

        

         

.

  
فرشید فرهادی ; پنجشنبه ٤ مهر ۱۳٩٢


تاوان ...

        

                

                    

      

            دست کشیدن ازگذشته نکته ای دارد ...  تا که او چه خواهد وچه بر سرت آرد

            دست کشیدم از گذشته  تا رها گردم ... گذشته  دست از سر ِ  من بر نمی دارد

     

        

         

         

          

          

         

       

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ۱ مهر ۱۳٩٢