هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

رویای ِ صادقه ...

                                                       

                                                                

                       درخت و ستاره و دود و گندم ...

                       ماشین و چراغ و آتش و دریا  ...

                       عروسک و کبوتر وخورشید و سیگار ...

                       چه فرق می کند ... ؟!

                       اینجا انگار ...

                       تعبیر ِ همه ی ِ خواب ها ...

                       تنهائی است ...

                                               

                                              

                                               

                                             

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ٢٧ تیر ۱۳٩٠


دارم می روم ...

                                                      

                                                 

                     بد بختی ... ،

                    همان خوشبختی ای ست ...

                     که  انگار فقط ...

                     خیلی  دیر رسیده ...

                     

                           

                   

                      

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ٢٧ تیر ۱۳٩٠


کر ...

                                                  

                                                                  

              گوش َم  نفهمید ... ،

              کفشی  که  رو  به  در  جُفت  شده بود ... ،

              جز رفتن ... ،

              حرفی  نداشت  ...

                                          

                          

                            

                     

.

  
فرشید فرهادی ; سه‌شنبه ٢۱ تیر ۱۳٩٠


کاستی ...

                                                    

                                                              

                               تنهائی ...

                               یعنی ...

                               یک نفر ...

                               خیلی کم است ...

                                                          

 خارج از محدوده ی نوشته ...

                                                   

                                                      

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ٢٠ تیر ۱۳٩٠


دل داده ...

                                                      

                                                       

                       اشک هام ...

                       انگار ...

                       مرثیه ی ِ خیس ِ یک نرینه ی ِ دَیّوث است ...

                       در رثای ِ دلی که هرگز ...

                       فاحشه ی ِ خوبی نبود ...

                       که آن قدر خودش را داد ...

                       که مُرد ...

                                   

                                      

                                    

                                      

                               

.

  
فرشید فرهادی ; یکشنبه ۱٩ تیر ۱۳٩٠


غین ... میم ...

                                                      

                                                           

                                                        

                         برای ِ نوشتن ِ غم ...

                         دو حرف خیلی کم است انگار ... ،

                         " غ َ م "  را ...

                         باید با تمام ِ حرف های ِ دنیا نوشت ...

                                    

                             

                                  

                             

                      

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ۱۳ تیر ۱۳٩٠


افتاده ...

                                                        

                                                               

                    روی ِ آیینه ی ِ اتاق َ م ...

                    نزدیک ِ بالای ِ قاب ...

                    دُرُست جائی حوالی تصویر پیشانی َ ام ...

                    یک  ×  کشیده ام ...

                    صبح ها ...

                    یادَم بیُفتد ...

                    یادَت نیُفتم ...

                            

                          

                             

                              

                                      

.

  
فرشید فرهادی ; یکشنبه ۱٢ تیر ۱۳٩٠


لازم و متعدی ...

                                                      

                                                                      

                            معلم ِ  ادبیات ِ مان  می گفت :

                            درعبارت ِ " چیزی را شکستن " ... ،

                            " شکستن " ...

                            " لازم " نیست ... ،

                            اینجا  امّا ...

                            برای ِ " متعدّی " ها ...

                            " شکستن " ِ  دل ...

                            انگار ...

                            همیشه " لازم "  است ...

                                         

                              

                                           

                                 

                                        

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ۱ تیر ۱۳٩٠