هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

یکی ... دو تا ...

 

             آنقدر اینجا و آنجا  رفته ام  و حالا ...

 

          دارم مطمئن می شوم  به  این  که ...

 

          "  عشق ،  دو  تا  را  یکی  می کند  "  ...

 

          حرف ِ مفت  است  انگار ...

 

          و ظاهرا  ...

 

          "  عشق ،  یکی  را  دو تا  می کند  " درست  است  انگارتر ...

                                   

                                         

                                         

                                         

                                    

  پی نوشت :

  رفته بودم  "  آنجا "  پیش  ِ  مان ( Mon ) ...

  نوشته  بود  بروید  "  اینجا "  پیش ِ  گلستان  ...  

  پی نوشت تر : 

  شما  " دوتا " ی ِ آخر رو " خم شده "  بخونید  لطفا ... ( لغت نامه دهخدا)

  پی نوشت ترین :

   لطفا  این  " عشق "  رو  بذارید  به  حساب ِ  فهم ِ الکن ِ  " من ِ "  زمینی ...

   بله ، شما درست می فرمائید ...

   عشق  ،  آسمانی است  و " من "  مثلا  نفهمیده امش  لابد هنوز ...

                                          

.

  
فرشید فرهادی ; جمعه ٢۳ مهر ۱۳۸٩


سکوت ...

  

 

             می خواستم بنویسم :

             " باروی ِ عشق که می ریزد ... "

             با خودم گفتم :

             تو که عاشق نبوده ای مَردَک ...

             و ...

             عشق که برج و بارو ندارد ...

             پهنه دشتی است سبز ...

             به وسعت ِ آسمان ...

             یله ِ گاه ِ توسن ِ روح ...

                        .

                        .

                        .

            لااقل می گویم :

            دیوار ِ "  اعتماد "  که می ریزد ...

            انگار آوار ِ "  نفرت " می شوند بر سر ِ دل ...

            آجُر واژه های ِ  سکوت ...

                                      

                                       

                                         

                                      

                                  

  پی نوشت :

  ساکت موندن خیلی ظرفیت می خواد ...

                                    

.                                

  
فرشید فرهادی ; پنجشنبه ٢٢ مهر ۱۳۸٩


تقدیر ...

           

 

                 نمی دانم ... ؟!

                 تقدیر دارد کجا می کشاند مرا ... 

                 وقتی ...

                 مقصد پشت ِ سر بود انگار ...       

                                   

                                   

                                    

                                  
           

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ٢۱ مهر ۱۳۸٩


ساده برای خودم ...

                                      

              شاید زیر ِ سرند ...

              شاید  آیینه ای را نگاه داشته اند ...

              شاید دارند می نویسند ...

              یا شاید شانه گرفته اند ...

              یا حتیّ دارند تایپ می کنند ...

              شاید دارند می شورند ...

              شاید دارند قلم مو را روی بوم می کشند ...

              شاید دارند می بافند ...

              یا کلیک کلیک عکس می گیرند ...

              شاید دارند رخت ِ شسته ای را پهن می کنند ...

              یا دارند سرانگشتی نمک می ریزند ...

              شاید دارند می نوازند ...

              شاید دارند نوازش می کنند ...

              یا شاید زیر چانه باشند ...

              شاید چنگی مو می کشند ...

              شاید دارند اشک را از روی ِ گونه کنار می زنند ...

              یا تن ِ گرُ گرفته ای  را لمس می کنند  ...

              شاید رو به آسمان بلندند ...

              یا  در دست ِ دیگری هستند ...

              شاید ...

                                   .

                                   .

                                   .

 

              هرکجا که هستند  و هر کاری که می کنند ...

              دستان ِ سرد ِ منتظرم ...

              خیلی کم دارند ...

              این دستانی را که نیامده اند هنوز ...

                                   

                                               

                                              

                                                        

                                                

                                                          

.

  
فرشید فرهادی ; یکشنبه ۱۸ مهر ۱۳۸٩


عادت ...

             

 

                         "  بی همه گان  به  سر شود ... " ...

                          و من  ...

                          خیلی  نگران  شده ام  ... 

                          چون ...

                          دیگر دارد  بی  تو  هم  به  سر  می شود  انگار ...

                              

                                    

                                      

                               

                                         

                                 

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ٥ مهر ۱۳۸٩