هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

یکی ... دو تا ...

 

             آنقدر اینجا و آنجا  رفته ام  و حالا ...

 

          دارم مطمئن می شوم  به  این  که ...

 

          "  عشق ،  دو  تا  را  یکی  می کند  "  ...

 

          حرف ِ مفت  است  انگار ...

 

          و ظاهرا  ...

 

          "  عشق ،  یکی  را  دو تا  می کند  " درست  است  انگارتر ...

                                   

                                         

                                         

                                         

                                    

  پی نوشت :

  رفته بودم  "  آنجا "  پیش  ِ  مان ( Mon ) ...

  نوشته  بود  بروید  "  اینجا "  پیش ِ  گلستان  ...  

  پی نوشت تر : 

  شما  " دوتا " ی ِ آخر رو " خم شده "  بخونید  لطفا ... ( لغت نامه دهخدا)

  پی نوشت ترین :

   لطفا  این  " عشق "  رو  بذارید  به  حساب ِ  فهم ِ الکن ِ  " من ِ "  زمینی ...

   بله ، شما درست می فرمائید ...

   عشق  ،  آسمانی است  و " من "  مثلا  نفهمیده امش  لابد هنوز ...

                                          

.

  
نویسنده : فرشید فرهادی ; ساعت ٧:٢٢ ‎ب.ظ روز جمعه ٢۳ مهر ۱۳۸٩
تگ ها :

سکوت ...

  

 

             می خواستم بنویسم :

             " باروی ِ عشق که می ریزد ... "

             با خودم گفتم :

             تو که عاشق نبوده ای مَردَک ...

             و ...

             عشق که برج و بارو ندارد ...

             پهنه دشتی است سبز ...

             به وسعت ِ آسمان ...

             یله ِ گاه ِ توسن ِ روح ...

                        .

                        .

                        .

            لااقل می گویم :

            دیوار ِ "  اعتماد "  که می ریزد ...

            انگار آوار ِ "  نفرت " می شوند بر سر ِ دل ...

            آجُر واژه های ِ  سکوت ...

                                      

                                       

                                         

                                      

                                  

  پی نوشت :

  ساکت موندن خیلی ظرفیت می خواد ...

                                    

.                                

  
نویسنده : فرشید فرهادی ; ساعت ۱:٢٤ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢٢ مهر ۱۳۸٩
تگ ها :

تقدیر ...

           

 

                 نمی دانم ... ؟!

                 تقدیر دارد کجا می کشاند مرا ... 

                 وقتی ...

                 مقصد پشت ِ سر بود انگار ...       

                                   

                                   

                                    

                                   

  پی نوشت

  بیشتر  از  یه  سال ِ ...

  تنها کار ِ به درد بخوری  که در طول ِ روز می کنم این ِ :

  تو شرکت وقتی میرم توالت ...

  چراغ هائی که بقیه روشن گذاشتن رفتن رو خاموش می کنم .

                                 

.

  
نویسنده : فرشید فرهادی ; ساعت ۱٢:٥٤ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢۱ مهر ۱۳۸٩
تگ ها :

ساده برای خودم ...

                                      

              شاید زیر ِ سرند ...

              شاید  آیینه ای را نگاه داشته اند ...

              شاید دارند می نویسند ...

              یا شاید شانه گرفته اند ...

              یا حتیّ دارند تایپ می کنند ...

              شاید دارند می شورند ...

              شاید دارند قلم مو را روی بوم می کشند ...

              شاید دارند می بافند ...

              یا کلیک کلیک عکس می گیرند ...

              شاید دارند رخت ِ شسته ای را پهن می کنند ...

              یا دارند سرانگشتی نمک می ریزند ...

              شاید دارند می نوازند ...

              شاید دارند نوازش می کنند ...

              یا شاید زیر چانه باشند ...

              شاید چنگی مو می کشند ...

              شاید دارند اشک را از روی ِ گونه کنار می زنند ...

              یا تن ِ گرُ گرفته ای  را لمس می کنند  ...

              شاید رو به آسمان بلندند ...

              یا  در دست ِ دیگری هستند ...

              شاید ...

                                   .

                                   .

                                   .

 

              هرکجا که هستند  و هر کاری که می کنند ...

              دستان ِ سرد ِ منتظرم ...

              خیلی کم دارند ...

              این دستانی را که نیامده اند هنوز ...

                                   

                                               

                                              

                                                        

                                                

                                                          

.

  
نویسنده : فرشید فرهادی ; ساعت ۱۱:٠٦ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱۸ مهر ۱۳۸٩
تگ ها :

قلب ...

 

 

                     می دانی رفیق ... ؟!

                     دست ِ خودم نیست  باور کن .

                     دروغ  که  می شنوم ...

                      دلَ ام  به هم می خورد  و ...

                     همه  را    لُ   غ   ز   می خوانم  ...

                     آن  چه    غ َ   ز   ل   دارم   در  دلَ ام  ... 

                                             

                                                  

                                             

                                                      

                                                           

 لغز خواندن : عیب کردن  ...

                                      

                                       

  پی نوشت : 

  آدم بدها ... دو گروه اند انگار ... 

   گروه ِ اول :

  دزدها،فاحشه ها، قاتلها، من ها، کثافت ها، ضایع ها، خائن ها،بی صفت ها و ...

  گروه ِ دوم : دروغ گوها .

                                  

  
نویسنده : فرشید فرهادی ; ساعت ۱٢:۱۱ ‎ب.ظ روز جمعه ۱٦ مهر ۱۳۸٩
تگ ها :

فلسفه ...

      

 

           موسیقی  چیز ِ دیگری است ...

           موسیقی صدای ِ لعنتی ِ خدای ِ لعنتی تر است  انگار .

           امّا می دانی  ...

           مدت هاست به این فکر می کنم ...

            لذت بردن ...

           از نواختن ِ آدم ِ  بیچاره ای که ...

           در از دست دادن ِ ارزشمندترین موجود ِ زنده گی اش ...

           غمگنانه  می نوازد ...

           چه حکمی دارد ؟!

                                       .

                                       .

                                       .

           این که من دارم می زنم رو طبل ِ بی عاری ...

           درست ِ که خودم خواستم ...

           ولی خُب  ...

           دل ام  یه  جورائی ام  درد  می کشه  از این  بی حیثیتی  ...

           امّا ...

           وقتی اونی که  داره  می شنوه ... 

           نشَسته  قسم می خوره  که :

           " چه دلنشین میزنی ... " ...

            نمی دونی  که  چه  آتیشی  می گیره  دل ام  ...

                         

                        

                               

                               

                         

                          

 پی نوشت :  نمی دونم ... !  شایدم واقعا دارم خوب میزنم ...


                           

                     

.

  
نویسنده : فرشید فرهادی ; ساعت ۱۱:٤٩ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۱۳ مهر ۱۳۸٩
تگ ها :

عادت ...

             

 

                         "  بی همه گان  به  سر شود ... " ...

                          و من  ...

                          خیلی  نگران  شده ام  ... 

                          چون ...

                          دیگر دارد  بی  تو  هم  به  سر  می شود  انگار ...

                              

                                    

                                      

                               

                                         

                                 

.

  
نویسنده : فرشید فرهادی ; ساعت ۱۱:٢۱ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٥ مهر ۱۳۸٩
تگ ها :

تنهائی ...

        

 

             رفیق ...

             میدونی  تنهائی  چیه ... ؟!

             تنهائی ...

             دستی ِ که یهو از تو سینه ات بیرون میزنه وگلوت روچنان فشارمیده ...

             که اشک ِ خون تو چشمات جمع میشه ...

             اون وقتی که چشمای گیجت رو ...

             لا به لای ِ  یه  موی ِ  بلوند ِ آرایش شده ی ِ عطر زده ...

                 باز کرده ای  و ...

             یه دفعه یاد ِ بی یادت می افته ...

             بلاندی  اونی نیست که بتونی بهش بگی :

             لعنتی جونم  ...

             من  موهای ِ  بلند ِ شرابی  و در هَم  بر هَم  رو خیلی دوست دارم ...

                    

                                  

                              

                            

  پی نوشت :

  باشه رفیق ...  قبول ِ  ... می گی " هوس باز "  بگو ...

  ولی تو رو خدا  ...  بگو : "  تنهای ِ هوس باز " ...

  پی نوشت تر :

  به خدا روم  نمیشه بنویسم :  "  به خدا اروتیک نویسی نیست ... "

  پی نوشت ترین :

  این هم قبول ِ دوستانم جان ها ...

  که دیگه لوس بازیه که ورداشتم ارسال ِ نظر این پست رو غیر فعال کردم ...

  وقتی میدونم که چه آروم میشم هروقت که باهام حرف میزنید ، حتیّ اگه با اخم ...

          

.

  
نویسنده : فرشید فرهادی ; ساعت ۳:٢٧ ‎ب.ظ روز شنبه ۳ مهر ۱۳۸٩
تگ ها :