هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

مرام ...

      

                   

             وقتی میشینی  پای ِ " هم نوشی "  ...

             تو بزم ِ  بی تکلف ِ  ساقی  ...

             باید باور داشته باشی ...

             توی ِ تلخ آبی  که  ساقی  پیاله  میکنه ...

             این تلخی ِ مَزّهَ ش ِ که مست ِ ات می کنه .

             اینجاست  که ...

             بعد از یه جُرعه  تلخ نوشی ...

             اگه مَزّه ی ِ شیرین از دست ِ هم پیاله  به دهن بگیری ...

             وَ الله  یعنی نَفَس ِ ساقی  رو کشتی  و ...

             وَالله تر ...

             اگرلب ببندی رو مزّه ی ِ شیرین از دست ِ هم پیاله ...

             انگاری نَفَس ِ هم پیاله رو کشتی .

             " من " ...

             خیلی وقت ِ ...

             داغ ِ انگ ِ   تک خور ِ  لامست ِ  بی مرام "  رو ...

             به دل کشیدهَ ام ...

             تا نه نَفَس ِ  ساقی  رو کشته باشم ...

             نه نَفَس ِ  هم پیاله  رو ...

                             

                                

                              

  پی نوشت : کاش بدونی چی میگم دوستم جان ...

                        

.

  
نویسنده : فرشید فرهادی ; ساعت ۱٢:٤٦ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۳۱ شهریور ۱۳۸٩
تگ ها :

انسان ...

 

                 می دانی خدا جان ...

                 این که  وقتی  " حقّ  "  کاملا   با  "  انسان "  است  ...

                -         چون " انسان "  آفریده شده  -

                 ولی  باز هم   " زمین "  و  " زمان "  ...

                 شوهر ِ خواهر  یا  شوهر ِ مادر ِ  "  انسان "  بشوند ...

                 تا  بلکه " انسان " ِ  ناسی   یاد ِ " خدا "  بیفتد ...

                 فقط انگار بیشتر متقاعدم می کند ... 

                 تا از این به بعد به جای اینکه بگویم :

                 "  شُکرت ای خدای ِ حکیم ِ دادرَس ... " ...

                 بگویم :

                 "  شُکرت ای خدای ِ احمق ِ نامَرد ... " .

                                   

                                 

                            

  پی نوشت :

  وقتی باز هم فکر میکنم می بینم هنوز همون عقیده رو دارم ... 

 پی نوشت تر

 البته اینکه هنوزبه همون نتیجه میرسم شاید یعنی دایره ی ِفکرم وسیع تر نشده ... 

پی نوشت ترین :

 این ها رو که می نویسم ... ولی بین خودمون بمونه ... یه ترسی ته ِ دلم هست ...

 ترس از رابطه ی ِ دنیوی ا ُخروی ِ چوب  و کنُده ی ِ داغ ... با آستین و باسَن ...

                         

.

  
نویسنده : فرشید فرهادی ; ساعت ٦:۳٧ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢۸ شهریور ۱۳۸٩
تگ ها :

رفتار شناسی ...

 

            " من "  :  چی شد به چرت و پرت نویسی  افتادی ... ؟!

            " خودم "  :  خواننده ی ِ ناباب ...

                                              

                                                     

                                

                                       

 پی نوشت : حالم به هم خورده دیگه ازهرکی میگه " لطفا فقط ازدربفرمائید تو" ... 

               شهید ِ مرام ِ اون نابابی ام ...

               که قلاب می گیره و اجازه میده ...

               بعضی وقت ها از تو پنجره ... از بالا دیوار برم تو ...

 پی نوشت ترفکر می کنم چرت و پرتی که حرف ِ " خودم هستم " باشه ...

                 می ارزه سگش به افاضه ی ِ فضلی که نقل ِ" من هم هستم " باشه ...

 پی نوشت ترین : می دونی که چی میگم دوستم جان ...

                   

.

  
نویسنده : فرشید فرهادی ; ساعت ۱٢:٠٤ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢٤ شهریور ۱۳۸٩
تگ ها :

متعالی تر ...

                          

             دکتر گفت : "  فرشید  برو مراقبه ی ِ متعالی *  " .

             چه میدونم ...

             از این ها که خارجکی اش میشه  *TM  ...

             زجری کشیدم تا رویای ِ شب ِ چهلُ ام ...

             همونی باشه که خوبه  ...

             همونی که عالیه  ...

             آسمون ِ آبی ِ آبی  ...

             بالای ِ  یه باغچه  پر از درخت های ِ  سبز و ...

             بوته گل های ِ نسترن ِ زرد ...

             ولی بازهم ...

             پشت یکی از درخت ها ...

             "  تو "  داشتی  می شاشیدی  تو رویام ...

                                     

                                          

                           

 *  Transcendental Meditation

                       

                 

  پی نوشت : دست بالای ِ دست ... انگار ... خیلی بسیار است ...

  پی نوشت تر : کسی مراقبه ی ِ متعالی تر  بلده ... ؟!

  پی نوشت ترین : خاک تو سرت فرشید  ...

                      که استعداد ِ ت رو صرف نوشتن چه خزعبلاتی می کنی ... !!

 پی ِ پی نوشت ترین : زیاده عرضی است ... بُغض نمی گذارد دوستم جان ...

  
نویسنده : فرشید فرهادی ; ساعت ۳:۱٥ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢۱ شهریور ۱۳۸٩
تگ ها :

بی تعارف ...

               

                             

 

           " من " :   یک توپ دارَوَم ... بَسی متفاوت قل قلی است ...

           " خودم " :  بَه بَه ... چه شعر ِ متفاوتی ...

           " من " : استوانه ی ِ مردانگی ِ همه ی ِ مردان ِ روزگار ...

                      در مثلث ِ زنانگی ِ زنان ِ همه ی ِ نامردان ِ روزگار ...

           " خودم " :  بَه بَه تر ... عجب شعر ِ عُریانی ...

           " من " :  در تلاطم ِ امواج ِ خورشید ِ  پُر کوه ِ روی ِ نشُسته ی ِ خدا ...

                         ای آدم ِ گهُی ...

                         رویای ِ خیس ِ عشق ِ حوّای ِ گهُی تر  را ...

                         و چه غزل وارانه ِ ...

                         بر چشمان ِ بی فروغ ِ گوسپندی رنگین کمانی  ...  

                         وارونه کردم ...

           " خودم " : بَه بَه ترین  ...  بر این شعر متفاوت ِ عریان ...

                                                .

                                                .

                                                .

 

           " من "  به  " خودم " (چونانیکه بغض درگلو ... و شوق دردل دارم) :

            تعَهّد ایجاب می کنَوَد دفتر شعری به چاپ برسانَوَم ...

                                                  

                                                     

                                                      

                                                      

  پی نوشت : اصلنم معلوم نیست که کجام داره می سوزه ...

  پی نوشت تر : مشغول زُمبه ی ِ خدا باشم اگر منظورم مخاطب ِ خاصی باشه ...

  پی نوشت ترین :  بعضی حرف هام رو می زنم ...

                      حتیّ اگه دیگه هیچکس باهام حرف نزنه ...

  پی ِ پی نوشت ترین :

  ضایع معلومه که پی نوشت ترین رو برای همسو کردن جوّ روانی نوشته ام ...

                   

.

  
نویسنده : فرشید فرهادی ; ساعت ٥:۳٢ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱٧ شهریور ۱۳۸٩
تگ ها :

مترسک ...

       

 

                      آاای " من " ...

                      گیریم که مترسک ِ امّید ...

                      تاراند*  کلاغ ِ  شک  را ...

                      با  تاراج ِ  پنهان ِ موش ِ  یآس ...

                      با  یورش ِ بی پایان ِ ملخ ِ  تنهائی ... 

                      با  سن ِ  سن  ...

                      چه می کنی ... ؟!

                                  

                                       

                                   

 * شکل ِ ماضی از بُن ِ فعل تاراندن با فاعل ِ سوّم شخص ِ غائب ...

                                               

                                     

                               

 پی نوشت : کل ُ یوم همچنان عجین ام بد جور... با گهُ وکلّ ِ مشتقاتش ...

 پی نوشت تر: امّید نیست تو "من" انگار ، چقدر میاد این ماضی ِغائب بودن بهش...

                                              

.

  
نویسنده : فرشید فرهادی ; ساعت ۱٢:٤٤ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱٦ شهریور ۱۳۸٩
تگ ها :

واژه ...

 

             می روم  بمیرم  برادر جان ...

             در ماتم ِ تحریف ِ واژه ها ...

             حالی که می گویند ...

             صداقت ...

             یعنی :

             عریانی ِِ آلت ِ اندیشه ...

                                  

                                      

                                        

                                       

                                       

.

  
نویسنده : فرشید فرهادی ; ساعت ۱٠:٤۱ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢ شهریور ۱۳۸٩
تگ ها :