هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

اشتباه ...

 

 

                  اگر عشق ...

                  به هم آمیختن  با  ذات ِ خداست ...

                  اگر هوس ...

                  درهم آمیخته با  ذات ِ آدمی است ...

                  نمی دانم ...

                  خدا ازچه ترسید ... ؟!

                  که درست ترین اشتباهˆکاری ِ خودش را ...

                 عشق را ...

                  به گردن ِ آدمی انداخت ...

                  که هوس ...

                  اشتباه ترین  کار ِ درست ِ اوست ...

                                            

                                             

                                               

                                             

                                                

.

  
فرشید فرهادی ; یکشنبه ۳٠ خرداد ۱۳۸٩


اعتراف ...

 

                   نیازمند ...

                   بی غم ...

                   ضعیف ...

                   رئالیست ...

                   شیّاد ...

                   ابن الوقت ...

                   حقیر ...

                   سرخوش ...

                   آدم ...

                   هیچ ...

                   یا ...

                   هرچه که بخوانی ام ...

                   چه فرق دارد ...

                   وقتی می دانم ...

                   دلم آن قدر می خواهد ...

                   مرد ِ  یک  زن  باشم  ...

                                         

                                     

                                          

                                         

                                              

.

  
فرشید فرهادی ; سه‌شنبه ٢٥ خرداد ۱۳۸٩


مهمان ...

 

              همه ی ِ  ساعت های ِ  لعنتی ِ  دنیا ...

              کوک  شده اند  ...

              تا هر بار که خواب ِ  تو  را  می بینم ...

              من را بیدار کنند ...  

                                   .

                                   .

                                   .

              آخر این چه تنهائی است ... ؟!

              که تنها نیست و ...

              این همه غم با خودش آورده ...

                                         

                                             

                                       

                                         

.

  
فرشید فرهادی ; یکشنبه ٢۳ خرداد ۱۳۸٩


تقدیر ...

 

 

     گفت :

    " همه ی ِ ته ُ توی ِ دلت این جاست ...

      الان می خونمشون ... "

     فنجون را که چرخوند ...

     اصلا انگار نه انگار که ...

     این همه حرف ...

     دَلمَه کرده توی ِ فنجون ِ لب پریده ی ِ دلم .

     کلی حرف بیرون ریخت  .

     ل ت آ ه ن ش ق ت ت آ گ ع ه ا ی ن ر ی ا س د ا ن و ا گ ی ا ن ا  

     با انگشت ...

     جوری که انگار داره شرح حالم رو می نویسه ...

     چید ِ شون :

     نون اینجا ، بعد ت ، حالا ھ   ..............................................

           نُ ت ه ا ی ِ  ( نت های ِ )

                      آ ه ن گ ِ  ( آهنگ ِ )

                               ع ش ق  ( عشق )

                                       ا س ت   ( است )

                                               آ و ا ی ِ   ( آوای ِ )

                                                       د ل ت ا ن  ( دلتان )  

                                                             ا ن گ ا ر ی  ( انگاری )

     نمی دونم چرا ...

     سرش رو که آورد بالا ...

     از لبخند ِش خیلی  ناراحت  بودم .

     با تعجب ِ من ...

     لبخندش وا رفت  .

     نگاهش رو برگردوند رو حرف ها ...

     جمع ِ شون کرد ریختشون تو فنجون .

     فنجون رو برگردوند ...

     دوباره همون حرف ها ریختن بیرون .

     ل ت آ ه ن ش ق ت ت آ گ ع ه ا ی  ن ر ی ا س د ا ن و ا گ ی ا ن ا  

     با انگشت ...

     جوری که انگار داره سرنوشتم رو می نویسه ...

     چید ِ شون :

     الف اینجا ، بعد نون ، حالا گاف ............................................

             ا ن گ ا ر  ( انگار )

                  ت ن ه ا ی ی ِ ( تنهائی ِ )

                                    د ل      ( دل )

                                     ت ا و ا ن ِ   ( تاوان ِ )

                                               گ ن ا ه ِ    ( گناه ِ )

                                                     ع ا ش ق ی   ( عاشقی ) 

                                                                   ا س ت   ( است )

     نمی دونم چرا ...

     سرش رو که آورد بالا ...

     از لبخندم  خیلی  ناراحت  بود .

                                             

                                               

                                              

                                            

                                                  

                                                

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ۱٠ خرداد ۱۳۸٩