هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

ساقی ...

 

   چه سان بیهوده می کوشم ، که مرغی خسته دردام َم

                             اگر توسن  ،  اگر  یوزم  ،  کمندَ ام  بسته  و   رامَ م 

   همه  مَد ّ است  آوازام  ، زَغند ام  کرده خاموش  و

                             خروشان موج ِ این بحرم  ، که  جزری  کرده  آرامَ م

   سراب ِ وصل ، مَر  جان را به سر کرده همه روز و

                             غم ِ هجری که شب در دل ، سیه   کرده همه   شامَ م

   همه  دام  و کمند  از او  ، همه  جزر و زَغند از او

                             سراب ِ وصل  و شام ِ غم ، همه  زهر  است در کامَ م 

   چه سان نالم؟ که را گویم؟ ، نه جُزننگی است برنام َم

                             من این زهری که می نوشم ، شراب ِ اوست  درجامَ م

 

                                         

                                             

                                           

 مَدّ ِ آواز : کشیدن و تحریر آواز

 زَغند : نعره ی ِ گوش خراش

                                                

                                      

 پی نوشت :

 ببخشید که مثل شعر نوشته امش ... قصد ام شعر گفتن نیست ولی ...

                                      

.

  
نویسنده : فرشید فرهادی ; ساعت ٧:۳۳ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢٠ اردیبهشت ۱۳۸٩
تگ ها :

انتظار ...

 

                      کجائی پس حوّا جان ... ؟

                      انگار  من  آدمم  ها ... !

                                        

                                                

                                                        

                                                             

.

  
نویسنده : فرشید فرهادی ; ساعت ۸:٥٥ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱٩ اردیبهشت ۱۳۸٩
تگ ها :

خیال ِ خوب ِ واژه ...

 

              آن قدَر خالی ام از خیال ِ خوب ِ واژه ...

              که جز ذکر ِ انواع واقسام ِ نسَبی و سَبَبی از آلات ِ تناسلی ...

              که در حواله کرد ِ زمین و زمان ...

              در رفت و آمد باشند ...

              بی عرض ِ حتیّ  یک ذرّه شرمندگی از حضّار ِ محترم ...

              ندارم به جان ِ خودم .

                                            

                                                   

                                           

                                               

                                            

                                        

پی نوشت :

می دونم که " ننوشتن مرگ نیست "...

امّا ... این روهم می دونم که " نوشتن برام زندگیه " ...

                              

                                

.

  
نویسنده : فرشید فرهادی ; ساعت ۱:٢۸ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٦ اردیبهشت ۱۳۸٩
تگ ها :

محال ...

 

               دل  بی  پا  و  پَر ...

               عشق  هم  انگار ...

               پشت ِ  قاف ترین ِ  قله ها ست ...

                              

                              

                             

                                      

.

  
نویسنده : فرشید فرهادی ; ساعت ۱٠:٤٥ ‎ق.ظ روز شنبه ۱۱ اردیبهشت ۱۳۸٩
تگ ها :

انصاف ...

 

              تو  را  به  خدا ...

              یکی  به  این  خدای ِ  حواس پَرت  بگوید ...

              قلبی  را  که  خودت  در  قفس ِ  سینه  گذاشته ای ...

              آخر من  چطور  به  سویَ ات  پَر  بدهم ... ؟!  

                                         

                                           

                                          

                                                

                                            

پی نوشت : 

نمی خواد بهش بگیدا ... ! 

اون  اگه  گیج ِ ...

ولی ...

من که  خودم  می دونم  حقّ ِش ِ این  لعنتی از بس  که  جَلد  نمیشه ...

                                                    

. 

  
نویسنده : فرشید فرهادی ; ساعت ۱:٠۸ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٧ اردیبهشت ۱۳۸٩
تگ ها :