هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

به همین سادگی ...

                                         

                       باور نمی کردم ...

                      اگه  خود ِ  باد  بهم  نمی گفت ...

                      که  تو هووو هوووی ِ روی پشُت ِ بوم ها ش ...

                      خیلی حال ِ ش فرق می کنه وقتی ...

                      رو تختی ی ِ شسته شده ای رو خشک کنه که ...

                      ردّ ِ عَرَق  و قه قه ِ تن ِ آدم ها  روش بوده ...  

                      یا ...

                      رو بالشی ی ِ شسته شده ای  رو که ...

                      ردّ ِ اشک و هق هق ِ آدم ِ تنها  روش بوده ...

                                                    

                                               

                                                        

                                                        

                                                         

                                           

                                          

.

  
فرشید فرهادی ; شنبه ۳٠ بهمن ۱۳۸٩


کول ...

   

 

                  اوونقققققدر دوس دارم ...

                  کسی  که دوسش دارم رو ...

                  کول کنم ...

                              .

                              .

                              .

                  یخ کرده ام  ...

                  از سردی ی ِ پُشتَ م ...

                                                  

                                              

                                                     

                                                   

                                         

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ٢٥ بهمن ۱۳۸٩


صفت تفضیلی ...

           

 

                        می دانی ... ؟!

                        تنها ها ...

                        دل ِ شان  مُدام  می شکفد  انگار ...

                        از دوباره گی ِ  سایه ی ِ  یک  خیال  ،

                        تنها تر ها  امّا ...

                        دل ِ شان  مُدام  می شکند  انگارتر ...

                        از دوباره گی ِ  خیال ِ  یک  سایه ...

                                         .

                                         .

                                         .

                        مُرده ام  به  خدا ...

                        از ...

                        تنها تر ی ...

                                               

                                          

                                                    

                                                    

                                                   

                                                 

                                            

.

  
فرشید فرهادی ; شنبه ٢۳ بهمن ۱۳۸٩


گنگ ...

      

                                 

                 اون روزی که با خودم خواستم  ...

                 تو ذهن ام ...

                 به جای هر دروغی که می شنوم ،

                 با  لبخند ...

                 یه  درخت  بکارم ،

                 هیچ وقت ...

                 واقعا هیچ وقت ...

                 واقعا هیچ وقت فکر نمی کردم ،

                 جنگلبانی بشم ...

                 که هیچ افتخاری ...

                 به خیلی خیلی  بودن ِ درخت ها نکنه .

                                 .

                                 .

                                 .

                خسته ام  این  روزها ...

                از الفت ِ گنگ ِ ذهن َ ام  ...

                با  خیال ِ آتش  ...

                با  رویای ِ کویر ...

                با ...

                آرزوی ِ تبر ...

                                        

                                          

                                             

                                               

                                                

                                           

.

  
فرشید فرهادی ; شنبه ۱٦ بهمن ۱۳۸٩


امروز زنگ دوم ادبیات داریم ...

             

 

 

               دوستم جان بالاخره بعضی اوقات ...

               برای ِ  توضیح ِ  بهتر ِ احوال ...

               و ...

               تفهیم ِ  بهترتر ِ معانی ِ  واژه گان ...

               آدم مجبور می شود یک مَثل ِ بی ادبانه ای بزند خُب ،

               از بَس که بعضی از حالات ِ آدم ...

               عجیب غریب اند و متناقض نما ( همان پارادوکس ِ خودمان ) ،

               و از بَس تر که ...

               بعضی از این مَثل های ِ بی ادبی ...

               انگار یک جور ِ خیلی خوب و دلچسبی ...

               حال ِِ آدم را شرح می دهند ،

               حالا توجّه کن :

               واژه  ...

               همین پارادوکس ،

               تمثیل  ...

               همین تقلا کردن و تلاش ِ فزون ِ از حدّ ...

               که  با  مَثل ِ  کون ِ خود را پاره کردن  بیان می شود ،

               و مثال ِ عینی اش هم ...

               همین  من ،

               که ...

               دارم  کون ِ  خودم  را  پاره  می کنم ...

               تا  ...

               تنهائی  کون َم  را  پاره  نکند ...

                                                   

                                                      

                                                          

                                                          

                                                               

                                                        

                                       

   پی نوشت :

   به جون ِ خودم ...

   اگه دیگه بازَم معنی پارادوکس رو نفهمیده باشی من دیگه توضیح نمی دم ...

   به من چه اصلن ...

                                                         

                                         

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ۱۱ بهمن ۱۳۸٩


... چ ... ل ... ھ ...

              

                                            

                 در  چ ِ  ھ ِ   ل   از عُمر ...

                 در  چ ِ   لّ ِ  ھ   از زمستان ...

                 تازه  آن  هم  ...

                 در   ھ َ  چَ   ل ِ   تنهائی ،

                 وااااا ی ی ...

                 یکی  بیاید ...

                 بردارد این حرف ها  را ...

                 از الفبای ِ من ...

                                                 

                                                

                                                   

                                                       

                                                    

                                                       

                                                     

  هَچَل : مَخمَصه ، کش و واکش ...

                                     

.

  
فرشید فرهادی ; پنجشنبه ٧ بهمن ۱۳۸٩


قوز ِ بالای ِ قوز ...

 

 

                از این انجمن ها هست ... ؟

                جمع می شوند می روند عیادت ِ خیریّه ،

                مثلا ...

                عیادت ِ  روی ِ  تخت افتاده های ِ رنجور ِ در بیمارستان ...

                 یا مثلا ...

                عیادت ِ  ابد خورده های ِ  مغموم ِ در  قفس ِ  زندان ...

                 که تازه طفلی ها ...

                 از بس هم که فقط  خدا را دارند و ...

                 هیچ کس ِ دیگری را ندارند ...

                 دیگر فقط چشم انتظار ِ هیچ کس اند  ،

                 حالا خیر کن دوستم جان ...

                 که اینجا ...

                 قوزی  بالای  قوز دارد ...

                 دل ِ  رنجور و مغمومی که  ...

                 ظاهرا دیگر قرار است فقط خدا را داشته  باشد و ...

                 بی نوا ...

                 ابد هم خورده  ... 

                 تخت ِ   قفس ِ    سینه ...

                                                           

                                               

                                                  

                                                      

                                                     

                                                         

  نقاشی از  کرستن یونکا

                                            

                                          

.

  
فرشید فرهادی ; شنبه ٢ بهمن ۱۳۸٩