هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

درد تر ...

 

                   باور کن ...

                   این  که  دیگران  نمی دانند  من  چه  کسی  هستم ...

                   درد  است  خُب .

                   ولی  ...

                   باور تر کن ...

                   این  که  خودم  می دانم  من  هیچ  کسی  نیستم ...

                   درد تر  است  انگار ...

                              

                                   

                                   

                                  

                                     

                                        

.

  
فرشید فرهادی ; شنبه ٢۸ فروردین ۱۳۸٩


واقعیت ...

 

            در جمع ِ  درد پیشه گانی  که ...

            در گستره ی ِِ ارزش های ِ  تنهائی  ...

                                    -  و چه سخنورانه  -

            از مُنتهای ِ دل  ...

            سخن می راندند  ...

            عطش ِ ناب ِ تنهائی  را ...

            آرزوی ِ دل خاسته ی ِ خلوت ِ تنهائی  را ...

            تنها و تنها و تنها ...

            در چشمان ِ محجوب و جُست وجُو گر ِ سخنوری بی قرار و آبرومند ...

            می شد دید ... 

            که معلوم بود واقعا ً ...

            درد  دارد  در  دلَ اش ...

            و واقعا ً دوست  دارد که کاش تنها می بود ...

            به خاطر ِ  گوز ِ گنُده ای  که داشت ...

            و واقعا ً به هیچ وجه  ...

            گنُده گوزی  هم  نمی کرد ...

            الحَقّ ُ وَ الانصاف .

                                        

                                               

                                             

                                             

                                               

.

  
فرشید فرهادی ; یکشنبه ٢٢ فروردین ۱۳۸٩


حقیقت ...

 

                گفت :

                حالا گیریم  که ...

                "  رسید آدمی  به جائی که  به جز خدا  ندید ...  "

                خب ... !

                بعدش ... ؟!

                گفتم :

                و بعد از اون ...

                خدا و آدم ...

                سال های ِ سال ...

                به خوبی  و  خوشی ...

                با هم زندگی کردند .

                           .

                           .

                           .

                          

               قصه ی ِ ما به سر رسید ... ؟؟!!

                                               

                                               

                                              

                                                   

                                                    

.

  
فرشید فرهادی ; پنجشنبه ۱٩ فروردین ۱۳۸٩


تکرار ...

 

                می دانی  ...

                این تنهائی ِ لعنتی را ...

                انگار هزاران جور می توانی  تعبیرش  کنی .

                مثل  این  تعبیر ِ  آخر ...

                که  نمی دانم  ...

                بد بختی ِ  لذت بخشی  است  ...

                یا شاید ...

                خوش وقت ای  تهوّع  آور .

                که از من اگر می پرسی ...

                می گویم ...

                تنهائی  به  گمانم  ...

                عطری  است  ...

                در امتداد ِ پوست ِ لطیف ِ گردن ...

                تا پشت ِ نرمه ی ِ گوش ...

                که  گیج  کرده  شامّه ام  را  ...

                که  گمُ  کرده  حواس ام  را ...

                از بس  که  تکراری  نیست  لامذهب .

                

                                               

                                                 

                                              

                                               

                                    

.

  
فرشید فرهادی ; یکشنبه ۱٥ فروردین ۱۳۸٩


بزرگ مثل ِ عشق ...

 

               آاای   " من "   ...  !

               به خدا ...

               این که می گویند :

               "  خدا  بزرگ  است  " ...

               مژده  نیست ...

               هشدار است  .

                              .

                              .

                              .

 

               فرق  نمی کند  ...

               عاشق شوی ...

                             -  که  یکی برود توی ِ قلب ات  -

               یا معشوق باشی ...

                             -  که  بروی  توی ِ  قلب  یکی  -

               به هر حال ...

               عشق ِ بزرگ ...

               قلب ِ بزرگ  می خواهد  و ...

               قلب ِ بزرگ ...

               عشق ِ بزرگ .                          

                              .

                              .

                              .

              

             جان ِ من  گوش کن  " من " جان  :

             بیا و نخواه ...

             که این تنهائی ِ لعنتی  ...

             آن قدر کوچک ات  کند ...

             که  فقط  یک آدم ِ کوچک  کافی باشد برای پُر کردن قلب ات ...

             نخواه که ...

             فقط  کافی  باشی  برای  پُر کردن ِ قلب ِ یک آدم ِ کوچک .  

             جان ِ من  بزرگ  بمان  " من " جان .

             اصلا بزرگ تر شو ...

             خیلی بزرگ ...

             قدّ ِ همان که آن بالا نشسته .

             همان که یک جائی ساخته ...

             تا در آنجا ...

             ما تحت ِ آدم هائی که کوچک  می میرند را پاره  می کنند آن قدر ...

                                                          - آن طرف را می گویم -

             همان که یک جائی ساخته ...                  

             که در آنجا ...

             ما تحت ِ آدم های بزرگ  را آن قدر پاره  می کنند که می میرند ...

                                                         - این طرف را می گویم -

             تا این یکی لااقل ...

             بهانه نداشته باشد آن طرف ...

             که دائم سرکوفت بزند :

             مال ِ من خیلی بزرگ  بود  و آنجای ِ تو را پاره می کرد ...

                                             - عشق اش  را بگوید و قلب ات را -

             یا بگوید :

             مال ِ تو خیلی کوچک  بود و به  آن  جای ِ   من  نمی رسید  ...

                                             - عشق ات  را  بگوید و قلب اش را -

             نا امید هم  نشو تو را به خدا ...

             اگر که  کسانی می گویند :

             "  گنُده گوئی  یعنی  گهُ خوری   " .

             باسن ِ لقّ ِ  همه شان .

             عشق ات  بزرگ  باشد ...

              قلب ات  بزرگ  باشد ...

              تو بزرگ  باش ...

              باقی اش   با  " من " .

                                                            

                                                       

                                                      

                                                        

                                                       

                                                          

                                                        

                                                        

پی نوشت : باور کنید  قصدم  بی تربیتی  نیست .

 

پی نوشت تر : باورتر کنید  مُدّعی ِ با تربیت بودن هم  نیستم .

                                                            

                                                          

                                                   

.

  
فرشید فرهادی ; جمعه ۱۳ فروردین ۱۳۸٩


خسر الدنیا و الاخره ...

 

            برای امثال ِ " من " ...

            که دَغدَغه ی ِ  سجده ی ِ سَهو ...

            در شکّ ِ  بین ِ دو رکعت ِ  بنده گی  و هرزه گی  را دارم  ...

            می دانی  ضدّ ِ حال  چیست ... ؟

            ضدّ ِ حال  این است که ...

            بروم آن طرف ...

                                   -  می دانی کدام طرف که ... ؟  -

            ببینم ...

            اصلا خبری نیست ! .

            حالا می دانی  ضدّ ِ حال تر چیست ... ؟

            ضدّ ِ حال تر این است که ...

            بروم آن طرف ...

            ببینم ...

            وای چه خبر است !! .

                                              

                                              

                                                

                                                   

                                              

                                              

                                                   

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ٩ فروردین ۱۳۸٩


هیچ ...

 

           باور کن عزیز ...

           هیچ فرق نکرد  ...

           ساعت بیست ویک  و  دو دقیقه  و  چهار ده ثانیه  .

           هنوز دارم ...

           دستم را برای وداع  با  آروزهایم  تکان  می دهم *  ...

           دارم  پیرتر می شوم *  ...

           خدا  سوخته  در آخرین  قاب ِ  نگاهم  انگار*  ...       

           دارم چوب ِ پیکره ای ازعشق را که تراشیدم می خورم * ...

           تشنه ی ِ قطره ای  باران ِ صداقت ام  هنوز * ...

           خاطره ها  دارند  فراموش ام  می شوند * ...

           گوئی آتش  زیر خاکسترم  *...

           پیوسته  در انتظارم * ...

                     

                       .

                       .

                       .

                                      

          که تنها ...

          هیچ ام  هنوز ...

          در این  هیچکده  .

                                     

                                            

                                            

                                                

                                                     

.                    

  
فرشید فرهادی ; پنجشنبه ٥ فروردین ۱۳۸٩