هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

خدای عشق ...

 

                          " نوشتن " ...

                          عجب چیزی  است .

                          همه ی ِ حرف هایت  را می زنی  ...

                          " کلمه "  به  " کلمه " ...

                          واضح  ِ واضح ...

                          بی آن که یک  "  کلمه  "  حرف زده باشی .

                          در سکوت حرف می زنی انگار .

                          البته ...

                          نه مثل آن  سکوت هائی که  می گویند :

                          "  حرف دارد لامذهب  " ...

                          بلکه ...

                          از آن حرف هائی که می گویند  :

                          "  حرف ندارد لامذهب  "  .

                          می شود در عین ِ سکوت  ...

                          حرف زد .

                          با  " نوشتن " ...

                          "  شنیدن کی بود مانند دیدن " را  هم عینیت بخشیده ای انگار .

                          به جای اینکه " کلمه " را ...

                          این برآمده از جان را ...

                          به ناسوت ِ صوت  ، زائل ِ گوش کنی ...

                          آن را ...

                          آن آرمیده  در روح را ...  

                          به لاهوت ِ نور ، جاودانه ی ِ چشم میکنی .

                          پس  می نویسم ...

                          برای تو ...

                          ای آنکه خدای عشق من خواهی شد  :

                               " ز خدائی ِ تو ...

                                      مرا هیچ انتظار نیست ،

                                                              که بندگی ِ من ...

                                                                    مرا تمام ِ انتظار است  " .

                                                                       

                                                             

                                                                    

                                                                         

 در آغاز کلمه بود و کلمه نزد خدا بود ( باب اول انجیل یوحنا ) .

 

                                                                       

.

  
نویسنده : فرشید فرهادی ; ساعت ٥:٠٦ ‎ب.ظ روز شنبه ٢۸ آذر ۱۳۸۸
تگ ها :

چهار شنبه سوری ...

 

        "  سپیدی من از آن ِ تو   ،   سرخی  تو از آن ِ  من   " .

          این ها را ...

          چشم هایم  ...

          وقتی از روی دل ِ آتش گرفته ام  می پرد ...

          برای  خون ِ دلم  می خواند .

          همین است که ...

          این سرخ ِ آب بیچاره ...

   -     خون ِ دلم را می گویم  -

          به چشمانم که می رسد ...

          چشمانم سرخ می شود ...

          خودش  می شود ...

          آب ِ  سپید ِ زلال و ...

          می چکد .

                                               

                                               

                                            

پی نوشت :  اگر چه ... الان پائیز و زمستون ِ ... چه برای هوا ... چه برای دل ...

                در من اما ...  به گمانم  ... چیزی در حال روئیدن ِ  ...   شاید کفر ...

                و شاید هم ... کفر ...

                                 

.

  
نویسنده : فرشید فرهادی ; ساعت ۱٢:۱۳ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢٥ آذر ۱۳۸۸
تگ ها :

خدای من ...

 

                      فرق می کند خدایم انگار ...

                      فرق می کند .

                      برای من ...

                      خدائی که نشسته و خدائی می کند ...

                      نمی ارزد به نیم پشیزی .

                     خدای ِ من دارد تکاپو می کند برای خودش ...

                     کامل تر میشود ...

                     کامل تر میشود ...

                     و باز هم ...

                     کامل تر میشود ...

                     از ازل ...

                     تا ابد .

                                        .

                                        .

                                        .

                    عینکم   را می زنم  ...

                    فکر می کنم ...

                    چرا دو عین ( چشم )  دارد  آدم... ؟ .

                                       .

                                       .

                                       .

                    به خدا چه مربوط  است که ...

                    این همه آدم دارند می میرند ... ؟

                    از فقر و بد بختی .

                    به خدا چه مربوط  است که ...

                    بعضی آدم ها ...

                    بوی ِ گند می دهند ... ؟

                    از دروغ و شهوت .

                    به خدا چه مربوط است ...

                    کار ِ این دنیا ... ؟

                                         .

                                         .

                                         .

                   عینکم   را می زنم  ...

                    فکر می کنم ...

                    چرا دو عین ( چشم )  دارد  آدم   ... ؟ .

                                       .

                                       .

                                       .

                    به خدا ...

                    خدا ...

                    حوا را  با   " ح "  نوشته بود ...

                    آدم کردش هوا .

                          با  "     دو چشم  "  خواندش ...

                    این آدم ِ لعنتی ...

                    تا دو چشم ( عین ) داشته باشد ...

                    مثل خودش ...

                    خیر سرش .

                                       .

                                       .

                                       .

                   عینکم   را می زنم  ...

                   فکر می کنم ...

                   چرا دو عین ( چشم )  دارد  آدم ... ؟ .

                                      .

                                      .

                                      .

                    خدای ِ من  ...

                    آدم را که آفرید ...

                    رفت  پی ِ  کامل تر شدن ِ خودش ...

                    تا  خداتر شود .

                    همین که خدا ...

                    دو  " عین "  به  آدم  داد ...

                    حجت را تمام کرد و ...

                    رفت .

                    رفته تا خداتر شود .

                آدم  اگر آدم  باشد  ...

                    همین دو " عین "  ...

                    " ع " ... ق ...  ل ...

                     با

                     " ع " ... ش ... ق ...

                     کافیست برایش ...

                     تا گلستان شود ...

                     این لجن زار ِ دنیا .

                                   .

                                   .

                                   .

                    عینکم   را می زنم  ...

                    فکر می کنم ...

                    چرا دو عین ( چشم )  دارد  آدم... ؟ .

                                                                          

                                                                    

                                                          

                                                                     

پی نوشت :  اگر میل به یک ارزش ، خوبی محسوب بشه ، میل به کمال از مصادیق کمال

                هست ... و باید در خدا که دارای همه خوبی هاست باشه ...

                                               

عکس رو  اینجا  ببینید .

 

  
نویسنده : فرشید فرهادی ; ساعت ٢:٢٤ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱٠ آذر ۱۳۸۸
تگ ها :

ای مرغ بهشتی که دهد دانه و آبت ... ؟ ( حافظ )

                     

                       در این زمستان ِ عشق ...

                       که بی نوا مرغان ِ  دل  ...

                       چینه دان ِ بخت ِ شان ...

                       همه ...

                       پر از ریز ریگ ِ جفاست ...

                      چنان  دامی  گسترده ام  از  راستی ...

                      دانه اش همه مهر ...

                      صید خواهم کرد عاقبت ...

                      آن مرغ ِ بهشتی را ...

                                                                 

                                                            

.                                                        

  
نویسنده : فرشید فرهادی ; ساعت ۱٢:٢۸ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۸ آذر ۱۳۸۸
تگ ها :