هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

ور شکسته ...

 

                     فغان از بی خدائی ِ دل ...

                     که اگر بر قاعده  بود ...

                     می بایست ...

                     اَلمفلسُ فی امان ِ الله  می بود...

                     که کرور کرور نقد ِ محبت  داد ...

                     بی نوا  دلم  ...

                     به بهای ِ نیم مثقال  زر ِ ناب ِ صداقت ...

                     که آن هم  ...

                     مس ِ مُصَقّل ِ مصلحت  از آب در آمد  ...

                     به  محک ِ عشق ...                           

                                                                  

                                                                       

                                                                   

      مصقل ( مُ صَ ق قَ ل ) : صیقل داده شده ، در تابناکی و جلا چون آئینه شده .

      المفلسُ فی امان ِ الله  : آدم ورشکسته در پناه خداست .                                                

                                                  

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ٢٧ مهر ۱۳۸۸


دستور زبان ...

 

                    چه حس ِ مبهمی  است ...

                    وقتی می فهمی  ...

                    "  تو  "  ...

                    "  کسی  "   بوده ای  ...

                    چون  ...

                    کسی    "  نبوده  "  ...

                    و  "  تو  "  ...

                    فقط یک ضمیر بوده ای  ...

                    نا مخاطب ِ  حاضر ...

                    بدلی  نامتجانس  از ...

                    بی بدیلی اول شخص ِ غائب  ...

                    تا ...

                   قاعده ی ِ جمله نویسی  ...

                   در عبارتی عاشقانه ...

                   رعایت شده باشد ...

                                                          

                                                       

.

  
فرشید فرهادی ; شنبه ٢٥ مهر ۱۳۸۸


کلمه مرکب ...

 

 

                 قرار بود  ...

                 و چه عاشقانه  ...

                 "  پرواز  "   کنیم  ...    

                           .

                           .

                           .

                "  پر  "  زد  و  رفت  ...

                 تا من بمانم  ...

                 با دهانی که ...

                 از تعجب  "  واز  "  است ...

                                                       

                                                    

                                                    

                                                   

                                     

  
فرشید فرهادی ; شنبه ۱۸ مهر ۱۳۸۸


افسوس ...

 

                            من ...

                     ابراهیم ِ پشیمانی هستم ...

                     که نه از گلوی ِ تا قفا دریده ی ِ اسماعیل ِ دل ...

                     و نه از چریدن ِ مستانه ی ِ قوچ ِ هوس ...

                     که از بهت ِ حزن انگیز ِ  خدا  دانستم ...

                     انگار این بار ...

                     پای ِ معجزه ی ِ عشق ...

                     لنگ میزند ... 

                                                                                                       

                                                                                                      

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ۸ مهر ۱۳۸۸