هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

شاکی ...

 

                 بفرما  عشقˆ  خان ...  

                 خیالت راحت شد ... ؟

                 مگر همین را نمی خواستی ... ؟

                 بفرما ...

                 این هم  ما تحت ِ  پاره شده ی  قلب ِ  من ...

                                   

                                      

                                      

                                        

.

  
فرشید فرهادی ; پنجشنبه ٢٩ بهمن ۱۳۸۸


قضای شُکر ...

                                            

                           بدبختی ...

                عَرَق خور هم  نیستم  خاک بر سرم ...

                تا  یک  نیم چَتوَری  بزنم  ...

                به  سلامتی  خدا ...

                که  شنفته ام ...

                خیلی  با مرام  است .

                این است که ...

                خدایا ...

                این  "  پیش ِ منی  "   را ...

                همین جوری  خُشکˆ خُشکˆ ...

                امّا ...

                بَدل از راستی ِ مستی ...

                از من  بپذیر لطفا ً.

                                             

                                            

                                                    

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ٢٦ بهمن ۱۳۸۸


خوب ...

                                             

                           می دانی آقاجان ...

                  تو حق داری عزیز .

                  به خاطر ِ یک عُقده ی ِ فرو خورده ...

                  به خاطر ِ حقّ ِ  نا حقمّ ...

                  حق ندارم که  بیایم  اینجا  دَری وَری  تحویل  بدهم .  

                  به چه حقیّ باید بیایم اینجا ...

                  مایه ی ِ درد ِ دل را ...

                  ضایع کنم  به  حدّ ِ ...

                  مایه ی ِ  دل  درد ...

                  که  دوستم  جان :

                  این روزها ...

                  حالم ...

                  گاهی گهُی است از هوس بازی ها ( یم )...

                  حالم ...

                  گاهی گهُی تر است از بی مرامی ها ( یم ) ...

                  و اینکه  من ...

                  می ترسم  از  حالم ...

                  در  گاه ِ   گهُ ترین ِ  دروغ ها ( یم )...

                  و  اینکه  من ...

                  به جان ِ خدا ...

                  بغض دارم ...

                  گریه دارم ...

                  از تضاد ّ ِ بی چون و چرای ِ حرف ها ( یم ) و عمل ها (یم ) ...

                  از این همه بی اعتمادی .

                  اصلا ً می دانی ...

                  به دیگران چه ربطی دارد که ...

                  واحد ِ  سنجش ِ حال ِ  این روزهای ِ من ...

                  گهُ  است  انگار .

                  مثلا ً من ِ سه گهُی ...

                  یا من ِ یک وهفتاد و پنج صدم ِ گهُی ...

                  یا اصلا ً تو فکر کن ...

                  من ِ خیلی خیلی گهُی .

                  این است که ...

                  تصمیم گرفتم  این بار ننویسم این ها را ...

                  ننویسم این خُزعبلات ِ زائیده ی ِ ذهن ِ  بیمارم  را ...

                  و برای دوری از شائبه ی ِ حَکمیّت و عصبانیّت و نسبیّت و ...

                  هر گهیّت دیگری ...

                  فقط  بنویسم :

                  تو لطف کن و لطفا ً بخوان ...

                  این روزها ...

                  حالم ...

                  گاهی خوب است ...

                  گاهی خوب تر ...

                  و من ...

                  در شوقم  از ...

                  گاه ِ خوبترین .

                                                   

                                                    

                                                 

                                                      

                                                           

پی نوشت :

 واسه این حرف هام اصلنم معذرت نمی خوام چون حال ِ گهُی ام گهُی تر میشه .

                                                 

                                        

.

  
فرشید فرهادی ; جمعه ٢۳ بهمن ۱۳۸۸


فقط برای دل خودم ...

 

 

 

             آااای نسبیت ِ  لعنتی ...

             تف به  ذات ِ  مفهوم  ِ  نسبی  بی مرامَت ...

             که نسبت به همه ...

             هم به مرجع بستگی داری ...

             هم به ضمیر ...

             ولی نسبت به من ...

             مفهوم ِ مطلق ِ خود ِ منی  .

             به من  بگو : چه فکر کنم  ... ؟

             وقتی که می بینم ...

             آن که  همه می گویند : از این عاشق تر ... ؟!

              آمده بود  پیش ِ  من ...

             تا  هوس بازی  کنیم .

             اینجاست که او حداقل نسبت به یک نفر ...

             تازه آنهم  نسبت ِ به من ... !!

             هوس باز تر است  .

             به من  بگو : چه فکر کنم  ... ؟

             وقتی که می بینم ...

             آن که  همه می گویند : از این با مرام تر ...؟!

             فقط وقتی مرا به یاد داشت که ...

             جز من کسی او را به یاد نداشت .

             اینجاست که او حداقل نسبت به یک نفر ...

             تازه  آنهم  نسبت ِ به  من ... !!

             بی مرام تر است .

             به من  بگو : چه فکر کنم  ... ؟

             وقتی که می بینم ...

             آن که همه می گویند : از این صادق تر ...؟!

             راست راست به من نگاه کرد و ...

             راست شنید و دروغ  گفت  .

             اینجاست که او حداقل نسبت به  یک نفر ...

             تازه  آنهم  نسبت ِ به  من ... !!

             دروغگو تر است  .

             به من  بگو : چه فکر کنم  ... ؟

             وقتی که ...

                               .

                               .

                               .

             نه ...

             نه ...

             اصلا ً می دانی ...؟!

             نمی خواهم به من بگوئی چه فکرهائی کنم ... !

             فقط به من بگو :

             چه  فکرهائی  نکنم ... ؟

             وقتی همه ...

             همه ...

             به خدا همه ...

             به پیر همه ...

             به پیغمبر همه ...

             حتیّ  آن  سه  نفر هم  ...

             همه و همه ...

             تازه با  تعجّب ...

             همیشه از من می پرسند :

                        "   از تو احمق تر ... ؟!

                            که این همه ...

                            به همه ...

                            اعتماد داری ... ! "

             تا بلکه من نخواهم  ...

             که بروم ...

             تا بمیرم ...

             به خاطر ِ ...

             این  نا عادلانه ترین  سوال ِ لعنتی .

                                                        

                                                      

                                                        

                                                     

پی نوشت :

دلیل ِ تنهائی بعضی ها ... بعضی های ِ دیگرند . به همین سادگی .

                              

پی نوشت تر :

به خدا ... عشق و مرام و صداقت ... بی اعتماد غیر ممکن ِ .

                                 

پی نوشت ترین :

اینجا رو خیلی دوست دارم ... چون جائی ِ که  توش دروغ نمی گم .

                                                 

.

  
فرشید فرهادی ; یکشنبه ۱۸ بهمن ۱۳۸۸


سه گانه ( تری لوژی ) ...

                               

                                       

     گانه ی ِ اول :  حکمت

 

          به جان ِ خودم ...

          این که می گویند :

          " هر چیزی حکمتی دارد " ...

          حکمتی دارد انگار .

          و حکمتی است ...

          حکمت ِ بوسه ی ِ دلنشین  .

          " بوسه "  را که می دانی  ...

          همان که داغت می کند لعنتی .

          می دانی که ...

          قوانین ِ  ترمودینامیک  می گوید ...

                  -  من که باشم  بگویم  ؟! -

          که گرمای ِ این  بوسه  پخش  می شود .

          این است که اعضای ِ  بدنت  را ...

          همه را داغ می کند لا ِکردار .

          از حلقت  بالا می رود ...

          مغزت را گرم می کند ...

          از گلویت پائین می رود ...

          نفست را داغ می کند ...

          نای ات را می گیرد و پائین تر میرود ...

          سینه ات را  ...

                  -  آنجا که نفست تازه می شود را می گویم  -

                  -  آنجا که دلت می تپد را می گویم  -

          به آتش می کشد ...

          و اگر دلت  را  گرم کرد  و  تمام  ...

          " بوسه ی ِ دل نشین "  می شود لامذهب .

          حالا تو فکر کن ...

          اگر بخواهی گرمای ِ این بوسه را...

          از سینه ات پائین تر بفرستی ...

          تا برود آنجا که  هوس  داری  را  گرم  کند .

                   -  می دانی که کجا را می گویم  -

          خوب تو بگو ...

          این گرما ...

          برای رسیدن و گرم کردن ِ هوس دانی  ...

          مسیری به غیر از روده  خواهد داشت ... ؟

                  - توی ِ روده هم که همه می دانیم چی هست -

          این است  که ... 

          اگر فقط با یک بوسه ی ِ داغ  ...

          هوس دانی ات  هم  گرم  شد ...

          بدان که ...

          بی شک ...

          گرمای  این بوسه  را  ...

          ضایع کرده ای  و ...

          یک  خُرده ای  حتما ً ...

          به گ ُ...  کشیدی اش .

 

---------------------------------------

 

 

    گانه ی ِ دوم  :  تکیه کلام

 

         چند وقتی است که ...

         خوشحالم با این تکیه کلام ِ  ...

         " شاد زی " ...

         که در سیگار و اسپرسو  می خوانم .

         -  همان که نوشته ایمان دارد که شیزوفرنی دارد -

         -  همان که نوشته  شیزوفرنی ندارد -

         -  همان که دعا می کنم الان که این را می خواند در مود ِ خوبی باشد -

         انگاری ...

         قشنگ ترین آرزوی ِ دنیا را ...

         در دو کلمه خلاصه کرده اند و ...

         صادقانه تحویلت می دهند .

         نمی دانم ... ؟

         شاید من هم ...

         از این به بعد ...

         با کلامی ...

         مثل تکیه ِ کلامی ..

         بگویم :

         " پیش ِ منی " ...

         و می دانم ...

         که می دانی  ...

         " پیش ِ دلم " را می گویم .

         دنیا را چه دیده ای ...

         شاید این گانه ی دوّم ...

         یک دوستی خوب را در پی داشته باشد ...

         حتیّ اگر من اسکیزوفرنی داشته باشم ...

         و او شیزوفرنی نداشته باشد ...

         حتیّ اگر ...

         خیلی فرق داشته باشیم با یکدیگر .

 

-----------------------------------------

 

    گانه ی ِ سوم : هم خوابه ِ گی

 

        باور کن ...

        این موضوع که ...

        من ...

        از تو ...

        فقط ...

        لذت ِ هم خوابه ِ گی را بخواهم ...

        با این موضوع که ...

        تو ...

        به من ...

        فقط ...

        لذت ِ هم خوابه ِ گی را می دهی ...

        تومانی نهُ ریال ...

        فرق دارد به جان ِ خودم .

        قبول دارم که ...

        قطعا اولی یعنی ...

        خاک بر سر ِ من ِ حیوان .

        امّا ...

        دوّمی شاید  یعنی ...

        خاک بر سر ِ تو بی عُرضه .

        توئی که آن قدر ...

        خالی هستی از پُری ...

        که جز لذت ِ تن ...

        هیچ لذتی برای بخشیدن به من نداری .

        و  البته ...

        از آنجا که می گویند :

        " خلایق را ... هرچه لایق " ...

        بهتر است ...

        راست تر بگویم :

        دومّی هم  یعنی  باز ...

        خاک بر سر ِ من ِ بی لیاقت . 

                                              

                                                 

                                               

 

 

 

پی نوشت :

به خاطر این که این روزها از همیشه بی ادب ترم واقعا ً ازتون عذر می خوام .

                               

پی نوشت تر :

از خاکستر عزیز چون گانه اش بین دوتا گانه ی ِ بی ربط ِ عذر می خوام .

                                   

پی نوشت ترین :

گانه ی ِ سوم مخاطب خاصی نداره اما قسم که دلیل ِ تنهائی بعضی هاست .

                                           

                                           

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ۱٤ بهمن ۱۳۸۸


من و آدم ...

                   

            اشتباه نکن ...

            خدای بی چاره چه تقصیری دارد ... ؟

            به جان ِ خودم ...

            وقتی که بمیرم ...

            یک راست می روم سراغ  ِ آدم  .

            این آدم ِ دَله ی ِ هوسران ِ بی مسئولیت ِ پُرروی ِ بدبخت ِ سیب ندیده.

            که یک سیب خورد دَله ی ِ لعنتی ...

            تا حالا من بگویم  گُ...  خوردم .

            نامرد ِ دَله ...

            سیب ِ سرخ  را که خورد هیچ ...

            به حوّای ِ مادر مرده هم  تجاوز کرد .

            وقتی می گویم  تجاوز ...

            شک نکن که تجاوز بوده .

            فکرش را بکن ...

            قطعا حوّا در آن شرایط  ...

            سالها ...

            تازه هر روز و هر شب ...

            در فراق ِ خدا ...

            بد جوری دلتنگی  می کرده ...

            و اصلا دلش به این کارها نبوده که .

            این است که می گویم تجاوز بوده .

            تازه ... 

            این دله ی ِ هوسران  ...

                  -  آدم را می گویم  -

            حتما بی مسئولیت هم  بوده که ...

            در تمام آن سال هائی که حّوای بیچاره ...

            درغم از دست دادن بهشت می گریسته ...

                 -  وحواسش به اون جورکارها و بچه ها نبوده به حقّ و قاعده  -

            به جای اینکه حواسش را بدهد... 

            به این بچه هائی که به زور در بغل ِ حّوا گذاشته ...

            آنقدر این بچه های طفل معصوم را ...

                 - هابیل و قابیل را می گویم  -

            ول گذاشت  تو کوچه خیابان ِ کره ی ِ زمین ...

            که آخر سر...

            قابیل ِ ننه ِ مرده قاتل و جانی شد .

            می دانی چه چیز مرا بیشتر از همه می سوزاند ...؟

            این پُرروئی آدم .

            مردَکه ی ِ  دله ی ِ  هوسران ِ بی مسئولیت ِ  پُررو ...

            بعد از این همه خبط و خطا ...

            خودش را جانشین خدای بیچاره روی زمین هم خوانده ...

            تا سر ِ حوّا و هابیل و قابیل و ...

            کسانی مثل من را شیره بمالد ...

            تا کسی نفهمد گند را چه کسی زده .

            حالا تو هی  بگو چرا اولش نوشته ام  ...

            آدم ِ دله ی ِ هوسران ِ بی مسئولیت ِ  پُرروی ِ بد بخت ِ  سیب ندیده ...

            بماند که بد بخت ِ سیب ندیده را هم ...

            خودم از سر لج گرفتگی ام اضافه کرده ام به این ردیف ِ فحش ها .

            القصّه ِ مَعَ الغُصّه ...

            این منم ...

            قابیل ترین  آدم ...

            یا شاید ...

            آدم ترین قابیل ...

            که البته ...

            با این همه گندی که آدم زده ...

            زیاد هم فرقی هم نمی کند .

            ظاهرا مهم این است که ...

            انگار حتیّ ...

            یک ذرّه ازحوّا هم توی این ژنوم لعنتی من پیدا نمی شود ...   

            تا بلکه یک ذره دلم تنگ شود برای بهشت ...

            تا بلکه یک ذره دلم تنگ شود برای خدا .

                              

                                 

                                  

                                       

                                       

.

  
فرشید فرهادی ; پنجشنبه ۸ بهمن ۱۳۸۸


تنهائی ...

 

                             

          نمی دانم ... ؟

          می توانی  احساس  کنی ... ؟

          که  چه  حس ِ  گنگی  است ...

          که انگار نمُرده  نمُرده در قبر کپَیده ام ...

          که چقدر مثل بی دلیل ترین  دلشوره ی ِ عالمَ  می ماند این حس  ...

          هر بار که  آن  لعنتی ...

          آن زیباترین فاحشه ی ِ  شهر ...

          به من می گوید :

                                 "  نمی فهمم  ف ر ش ی  د  ...

                                    تو چرا  این  همه  تنهائی ... ؟  "

                                                  

                                                   

                                        

                                       

                                          

پی نوشت :

اون دوست ِ زیبا اینجا رونمیخونه،ازش عذرمی خوام،حتی اگه بی فایده است .

                                      

پی نوشت تر :

قصدم حرمت شکنی نیست ،از شما هم معذرت می خوام ، حتی اگه بی فایده تره .

                                            

                                               

.

  
فرشید فرهادی ; پنجشنبه ۱ بهمن ۱۳۸۸