هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

غم ...

 

                          ای  غم ...

                          ای  مشروع ترین  حرام زاده  ...

                          از  زنای ِ  من  و  تنهائی ...

                          این  سان  که  من  تو  را  از  جان  می پرورم ...

                          به خدا سوگند ...

                          بهشت ها  زیر ِ  پا  دارم  از  این  مادری ...

                                                       

                                                          

                                                        

                                                        

پی نوشت: کاش خدا می فهمید که چه صداقتی رو توی ِِ آخرین جملهَ م  پنهان کرده ام ...

                                           

                                                   

.

  
نویسنده : فرشید فرهادی ; ساعت ۱٠:٥٠ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢۸ دی ۱۳۸۸
تگ ها :

اول و آخر ...

 

                             گریه ی ِ آخر ِ شب هایم ...

                             انگار کافی  نبوده .

                             این روز ها ...

                             اوّل ِ  صبح ها  هم ...

                             گریه  می کنم .

                                               .

                                               .

                                               .

                             آاای  آدم ها ...

                             این ها که می نویسم ...

                             یعنی ...

                             چقدر زیاد  دلم می خواهد ...

                             کسی باشد ...

                             بپرسد  ...  :

                             "  خوبی  ... ؟  "  .

                                                             

                                                         

                                                           

 

نقاشی از  Michelle  Key  است .

                                                           

                                                       

.

  
نویسنده : فرشید فرهادی ; ساعت ۸:٤۳ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٢٢ دی ۱۳۸۸
تگ ها :

مرگ ...

 

                                اینجا ...

                             -          هیچکده  را می گویم     -

                         مدفن  ِ افکار ِ خاموش ِ  آدم ِ  دیوانه ای  است   ...

                   که از فرط ِ تنهائی ...

                         فقط ...

                         دستش به خدا می رسد و بس .

                         اینجا را که خواندی ...

                         نمی گویم  دلت را  بشور ...

                         لطفا  امّا ...

                         چشمانت  را  آب  بکش .

                                                .

                                                .

                                                .

                        وقت هائی  که  به  مرگ  فکر می کنی ...

                        فکر کرده ای ...

                        اصلا مرگ برای چیست ... ؟

                        لطفا ...

                        همین یک دفعه  را ...

                        فقط برای همین یک نوشته ...

                        به من اجازه بدهید ...

                        فقط  خودم  را  آدم  حساب  کنم  ...

                        و ...

                        شما را  آدم  حساب نکنم .

                        ممنونم .

                                                .

                                                .

                                                .

                       خاک بر سر آدم ...

                                           -  عرض نکردم ... ؟!  -

                       از همان آدم ِ  اوّل ...

                       تا من ...

                       که هیچ  کداممان  نتوانسته ایم ...

                       روی ِ خدا را کم  کنیم .

                       البته ...

                       قبول کن که  فایده  ندارد ...

                       قبول کن که  نامردی  کرده ...

                       قبول کن که ...

                       هر چه قدر هم  خوب  شوی ...

                               -          اصلا تو فرض کن داری قدّ ِ خدا خوب می شوی    -

                       پنجاه سالت که شد ...

                       صد سالت که شد ...

                       اصلا به اندازه ی  نوح  عمر کنی حتیّ  ...

                       آخرش  می میری .

                       می دانی چرا ... ؟

                       چون خدا می داند ....

                       خوب هم می داند که...

                       آدم می تواند خوب ...

                       آدم می تواند خوب تر ...

                       " آدم  می تواند  خدا  شود " .

                        به خاطر همین  است که ...

                        نامرد ...

                        خودش را جاودانه  درست  کرده ...

                        آدم ها  را  مُردنی .

                        تا لذت ِ این افتخار ...

                        لذت ِ خوب ترین بودن ...

                        لذت ِ خدا  بودن ...

                        فقط برای خودش باشد .

                                                .

                                                .

                                                .

                        دیگر از مرگ  نمی هراسم .

                        مرگ ...

                        یعنی ...

                        آدم ...

                        می تواند خدا شود .

                                                            

                                                       

                                                        

.

  
نویسنده : فرشید فرهادی ; ساعت ٩:٥٥ ‎ق.ظ روز شنبه ۱٩ دی ۱۳۸۸
تگ ها :

خواب ...

 

      در شبی کز خواب ِ خوش هیچش  مرا در یاد  نیست   

                                  گفت  و  گوئی    با   خدا   کردم   که   جز   فریاد     نیست

      چار بیتی  دَم  زنم   این  گفت و گوی ِ   خواب   را  

                                  داد  دِه  گر  " گویمَ " ش  داد  است  و" گوید "  داد  نیست

      " گویدَ "م : سنگی  چرا  ؟  دل  ر ا قرین  آب  کن   

                                  " گویمَ "ش :  سنگ است مقرون ، تن مگرازخاک نیست !؟

       " گویدَ "م : بسپار  سنگ ِ دل  به  زخم ِ  تیشه ِ ها   

                                  " گویمَ "ش : باک است !، چون هرتیشه زن فرهاد نیست  !

        " گویدَ "م : فرجام ِ این تیغ ِ هوس مرگ است وبس   

                                  " گویمَ "ش :  کو  نعش ِ  عُشّاقی  که  جز بر دار   نیست ؟!

         " گویدَ "م : دوزخ  سزایَت ،  لعنت ِ  من بر تو باد   

                                  " گویمَ "ش :  تندی نکن ، خواب  است  و این بیدار نیست !

 

 

پی نوشت :  

الناس نیام و اذا ماتوا انتبهوا .

( مردمان خوابند و هنگامی که می میرند بیدار می شوند ) – محمد ( ص )

                                                               

                                                          

پی نوشت تر: باور بفرمائید من قصدم " شعر گفتن "  نبوده ...

                                                   

پی نوشت ترین: باورتربفرمائید که دوست تردارم تا نظرتون نقدی باشه برحرف هام ...

                     تا  اینکه  نظری باشه  جهت  ادای  مناسک معنوی  " دید و باز دید " ...

                           

                                                

.

  
نویسنده : فرشید فرهادی ; ساعت ۸:٤٥ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱۳ دی ۱۳۸۸
تگ ها :

واقع بینی ...

 

                         

                          گاهی وقت ها ...

                          بعضی  باران ها  انگار ...

                          بدجوری اند ...

                          نه چَسبند ...

                          داغ اند انگار ...

                          خلاصه اینکه ...

                          یک جوری دیگرند ...

                          باور کنید .

                                            .

                                            .

                                            .

 

                          همین که جهنمی  وجود  داشته  باشد ...

                          یعنی  این که ...

                          خدا ...

                          آدم ِ  واقع بینی  است ...

                          یعنی  ...

                          این  واقعیت  را  پذیرفته  که ...

                          " من "هائی  خواهند  بود ...

                          که حوری و پری  ...

                          برای  ایشان  وعده ی ِ  سر ِ  خَرمَن  است .

                                             .

                                             .

                                             .

 

                          به خاطر ِ همین  واقع بین بودن  خداست ...

                          که  من  احساس  می کنم ...

                          گاهی وقت ها ...

                          بعضی باران ها انگار ...

                          یعنی  ...

                          خدا  دارد  م  ی  ش  ا  ...  د   ...

                          به  این   دنیائی   که  " من "ها   ساخته ایم .

                                                     

                                                    

                                                                 

پی نوشت : از همه ... صمیمانه ... معذرت می خوام .

                                                           

.

  
نویسنده : فرشید فرهادی ; ساعت ٢:۱٤ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٩ دی ۱۳۸۸
تگ ها :

مرده پرستی ...

 

 

                    می دانی عزیز ...

                    برای آدم ها سه حالت وجود دارد :

                    "  آدم ِ  زنده " ...

                    " آدم ِ  نمرده " ...

                     و ...

                    " آدم ِ مرده " .

                    " آدم ِ مرده "  را که همه  می دانیم  کیست .

                    هم او که می کنیمش زیر خاک .

                     اما  " آدم ِ زنده "  و  "  آدم ِ نمرده "  را بگویم :

                     " آدم ِ  زنده "  خیلی خیلی  فرق  دارد با  " آدم ِ نمرده " .

                     " آدم ِ زنده " ...

                     - از آن زنده ها که می گویند  : " آن که دلش زنده شد به عشق ... " -

                     باید " زنده " گی  را ...

                     - ایمان و اراده و شوق و زیبائی و فکر و هزار کوفت دیگر را 

                     از او بگیری تا بشود  " آدم ِ نمرده " .

                     اما حالا دقت کن عزیز ...

                     " آدم ِ نمرده " خیلی شبیه  " آدم ِ مرده "  است .

                     فرق " آدم ِ نمرده "  با   " آدم ِ مرده " ...

                     فقط یک " نون " است ...

                     -  حرف ِ " ن " اول ِ کلمه ی " نمرده "  را  می گویم  خیر ِ  سرم ... -

                     -  منظورم " نون ِ "  سر ِ سفره ی آدم ها هم هست  به جان ِ خودم ... -

 

                     همین  " نون " ...

                     " آدم ِ نمرده "  اگر  فقط  " نون "  نداشته باشد ...

                     اگر فقط  " نون "  را  ازش  بگیری ...

                     زرتی  می شود " آدم ِ  مرده " .

                     دیدی ...

                     برای همین است که ...

                     امثال  " من جماعت " ...

                     امثال " من " ها ...

                     که " آدم ِ نمرده " ایم ...

                     " آدم ِ زنده  " را ...

                     زیاد تحویل نمی گیریم .

                     آخر باید که  ...

                     " کبوتر با کبوتر ، باز با باز ... کند هم جنس با همجنس پرواز " .

                      آخر " آدم ِ زنده " که شبیه  " آدم ِ نمرده "  نیست ...

                      چون زجر دارد " آدم ِ زنده " بودن ...

                      چون شرم مان می شود  که ...

                      " آدم ِ زنده " ها  این همه شبیه " زنده " گی هستند ...

                       و " ما " ...

                      " آدم ِ نمرده " ها این همه شبیه " مرده " گی .

                      بنابراین ...

                      " آدم ِ نمرده " ها ...

                     " من ها " ...

                     سراغ  " آدم ِ زنده " ها  نمی رویم .

                     اما همین که " آدم ِ زنده "  شد  " آدم ِ مرده " ...

                     همین که فقط باید بکنیمش زیر خاک ...

                     دیگر خیلی شبیه " آدم ِ نمرده " ...

                     خیلی شبیه  " من ها " می شود ...

                     و حالاست که دیگر عزیز می شود ...

                     مثل جان ِ مان .   

                                              .

                                              .

                                             .

                     می دانی عزیز ...

                     اگر " نون " را از  " آدم ِ زنده "  بگیری ...

                     تازه می شود " آدم زده " ...  

                     از " آدم " ...  " زده " می شود و ...

                     می رود تا  " خدا "   شود .

                                                                                     

                                                                                 

                                                                             

                                                                           

.

  
نویسنده : فرشید فرهادی ; ساعت ٦:٢٢ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۳ دی ۱۳۸۸
تگ ها :

یلدا ...

 

                      نه ...

                      ایراد ِ کار از موقعیت ِ نسبی  نیست .

                      قطعا نیست .

                      از قوانین ِ کوپرنیک هم ...

                      من چه پُخی باشم که ایراد بگیرم ... ؟

                      ایراد قطعا جای دیگری است .

                      مگرنه این که من همیشه ...

                      دلم را  ...

                      این بیچاره را ...

                      در استوائی ترین مدار ِ رابطه ها ...

                            -  آنجا که  قاعدتا ً مثل استوا  ...

                               رابطه باید ...

                               همیشه خیلی  سبز ... همیشه خیلی گرم  باشد -

                      نگه داشته ام  ... ؟

                      پس چرا این شب های ِ  سیاه ِ  بی نوازش ...

                      شب های ِ سرد ِ گریه ...

                      شب های ِ  یلدای ِ غم ...

                      برای ِ من ...

                      یلدا تر  ...

                      و باز هِی  یلدا تر  می شود ... ؟

                                       .

                                       .

                                       .

                     می دانی  بیچاره ... ؟

                     های دلکم ...

                     با  توام ....

                     می دانی ... ؟

                     ایراد از موقعیت ِ نسبی نیست .

                     خورشید ِعشق ِ تو ...

                     رو به  زوال  است .

                                                              

                                                               

                                                                 

                                                               

.

  
نویسنده : فرشید فرهادی ; ساعت ۳:٠٤ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱ دی ۱۳۸۸
تگ ها :