هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

کسی مرا می خواند ...

 

              تصور کن مرا ...

              تنی عریان ...

              دریده با شمشیر آخته ی ِ شهوت ...

              با چشمانی خون گرفته ...

              پشت به عرش ِ آسمان ...

              افتاده بر خاک ِ زمین  ...

                            .

                            .

                            .

              از پشت ِ غباری که  ...

              نفس ِ تکیده ام  ...

              از خاک ِ زمین می پرا کند ...

              می بینم خدا را ...

              مرا به خود ...

              مرا به عشق می خواند ...

                                  

                                      

                                 

                                       

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ٢٥ دی ۱۳۸٧


نوبت عاشقی ...

 

               بی توشه و برهنه  ... 

               گنگ  و کور  ...

               من مُهیّای ِ رفتن َام  ...

               تا ویرانه ی ِ عشق  ..

               که می دانم  ...

               خدا در آن پنهان است ...             

               و در آن ویرانه  ... 

               خدا را خواهم کشت  ...

               و ...

               غمگنانه در سوگ ِ خدا  ...

               خواهم  گریست ...

               و ...

               خدا خواهم شد  ...

                             .

                             .

                             .

               مرا ...

               چه کسی خواهد کشت ... ؟!

                              

                            

                                    

                                         

.                                        

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ۱٦ دی ۱۳۸٧


عصیان ...

                               

                                    

              می دانی عزیز ...

              می خواهم  خودم  باشم ...

              می خواهم ...

              می خواهم  ناسزا  بگویم ...

              می خواهم  دروغ های ِ  دوستانم  را صادقانه  بپذیرم ...

              می خواهم تولد ِ کودک ِ حرامزاده ی ِ  فامیل را صمیمانه به او تبریک بگویم ...

              می خواهم  شانه هایم  نردبانی  باشد  برای ِ  دزدی  شب رو ...

              می خواهم  آغوشم  را برای ِ زیباروئی  بدکاره  بگشایم ...

              می خواهم به  خدا  بگویم عشق ِ بی پایان ِ او چقدر حالم  را به هم می زند ...

              می خواهم ...

              می خواهم ...

              می خواهم اگر شد ...

              دیگر نخواهم ...

                                              

                                                               

                                                                 

                                                               

.

  
فرشید فرهادی ; یکشنبه ۸ دی ۱۳۸٧