هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

عوض ...

               

        

              

                انگار مثل یک هواداری ِ برادرانه ، انگار مثل یک عوض ِ بی‌گِلایه ... ،

                ما به مرگ فکر نمی‌کنیم زندگی هم به ما فکر نمی‌کند ...

             

           

          

      

          

      

.       

  
فرشید فرهادی ; یکشنبه ٩ خرداد ۱۳٩٥


کمک ...

          

                   

                 

               تنهائی یعنی آدم واقعا به کمک احتیاج دارد . امّا واقعیت‌تر از این که به کمک

              احتیاج داشته باشد این‌است که به کمک چه‌کسی احتیاج دارد. آن‌کس. انگار هر

              کمکی غیر از کمک ِ آن‌کس یک تلاش بی‌‌هوده است. استیصال . کمک فقط از

              دست کسی ساخته است که امّا نیست ...

       

         

         

        

           

     

.

  
فرشید فرهادی ; شنبه ۸ خرداد ۱۳٩٥


گرایه ...

        

           

         

              ای بغض ِ در گلو که دائم در ترددی ... تا گوشه‌ی رویای ِ او درب‌ست چند؟

            

          

        

         

           

       

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ٥ خرداد ۱۳٩٥


ادبیات ...

       

       

           

                نیم‌فاصله انگار یک انتقام ِ ادبیاتی بچّه‌گانه از فاصله‌ست . وقتی کلمات نمی‌توانند

                فاصله‌ها را کم کنند ...

         

         

       

       

          

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ٥ خرداد ۱۳٩٥


دل‌تنگ ...

  

      

         

           دل‌تنگ ِ دل‌تپیدن‌ام . که دل ِ آدم بتپد برای کسی . از آن دل‌تپش‌هائی که پشت ِ آدم را

            گرم می‌کند برای زندگی . خیلی سخت است آدم دل‌تنگ ِ دل‌تپیدن باشد ولی نشود که

            بشود. وقتی‌ آدم دیگر دل نداشته باشد. که دل‌اش مُرده باشد. مثل کسی‌که پشت‌گرمی ِ

            پدرانه بخواهد، امّا دارد غبار ِ سنگ ِ مزاری را با اشک می‌شوید ...

    

    

    

    

     

    

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ۳ خرداد ۱۳٩٥


بیش‌تر ...

           

        

         

             

                     زندگی منحصر به تنهائی نیست . زندگی چیزی بیش‌تر از تنهائی‌است ... ،

                     تنهائی و مرگ ...

       

           

         

         

            

      

.

  
فرشید فرهادی ; پنجشنبه ۳٠ اردیبهشت ۱۳٩٥


فاصله ...

    

     

      

        از من فاصله بگیرید . از من خیلی فاصله بگیرید . من با خودم زیاد فاصله دارم . آن‌قدر

        با خودم فاصله دارم که هرچقدر از من فاصله بگیرید باز هم  فاصله هست. من با خودم

        خیلی فاصله دارم . من با خودم خیلی فاصله دارم ...

   

    

    

    

    

 

.

  
فرشید فرهادی ; سه‌شنبه ٢۸ اردیبهشت ۱۳٩٥


لعنتی ...

         

         

         

                        مرگ اگر گریه دارد گریه‌ی لعنتی امّا انگار مرگ ندارد ...

         

          

           

          

          

     

.

  
فرشید فرهادی ; جمعه ٢٤ اردیبهشت ۱۳٩٥


گم‌شده ...

        

        

        

          

            گم‌شده کسی است که نمی‌داند کجاست امّا می‌داند کجا می‌خواهد برود . من گم‌شده‌ترم .

            نه می‌دانم کجا هستم نه می‌دانم کجا می‌خواهم بروم ...

    

     

     

     

       

   

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ٢٢ اردیبهشت ۱۳٩٥


زخم ...

             

           

                    

         انگار دل‌تنگی حالت ِ دل نیست ، جراحت ِ دل است. امّا نه که دل زخم شود ، نه . زخم

         نمی‌شود، زخم برمی‌دارد. بین زخمی‌شدن و زخم برداشتن فرق از زمین تا آسمان است.

         از تقدیر تا اراده. زخمی‌شدن دست ِ خودت نیست، امّا توی زخم برداشتن انگار خودت،

         خود ِ خودت می‌روی زخم را برمی‌داری. زخم ِ طلب را. زخم ِ تمنّای حضور را. زخم ِ

         التماس ِ لمس را. در طلب ، در تمنّا ، در التماس اراده هست .  در دل‌تنگی اراده هست.

         زخم برداشتن . دل ِ تنگ . دل ِ زخم . دل ِ زخم‌زخم ...

          

         

        

            

          

    

.

  
فرشید فرهادی ; سه‌شنبه ٢۱ اردیبهشت ۱۳٩٥


هیچ‌کس ...

    

   

      

        توی زندگی هرکس یک خنده، یک لحن، یک نگاه، یک چیزی از کسی هست که در

        هیچ کس نیست. خنده‌ای که آن را وقت گریه‌ خیال می‌کند. لحنی که آن را وقت ِ ترس‌

        آرزو می‌کند . نگاهی که آن را وقت ِ تنهائی حسرت می‌کشد . یک خنده ، یک لحن ،

        یک نگاه، یک چیزی از کسی که در هیچ‌کس نیست. از کسی که امّا دیگر نیست ...  

    

   

    

    

    

   

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ٢٠ اردیبهشت ۱۳٩٥


سال‌روز ...

     

       

         

          صبح ِ رخوت ِ بهار، ظهر ِ بی‌تابی ِ تابستان، غروب ِ دل‌مرگی ِ پائیز، شب ِ اندوه ِ

          زمستان. هر روز ِ تنهایی یک سال می‌گذرد ...

      

      

         

     

    

     

.

  
فرشید فرهادی ; یکشنبه ۱٢ اردیبهشت ۱۳٩٥


نشان ...

         

             

                    

           این جمله، همین جمله، همین جمله‌ی خشک و خالی، امّا نشان دلتنگی عظیمی باشد

           که نمی‌توانم آن را با هیچ جمله‌ای بیان کنم . مثل تکه ساقه‌ای خشک و خالی . فرو

           شده در خاک . امّا به نشان یک مزار ...

        

       

       

       

     

    

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ٦ اردیبهشت ۱۳٩٥


دیوانه ...

     

          

     

           تنهائی دیوانه است . انگار آدم دلش می‌خواهد کسی کنارش باشد ولی دلش نمی‌خواهد

           کسی کنارش باشد. یا دلش می‌خواهد با کسی حرف بزند ولی دلش نمی‌خواهد با کسی

           حرف بزند . اصلن انگار آدم دلش می‌خواهد ولی دلش نمی‌خواهد.  مثل چیزی که باید

           باشد امّا نیست . یا چیزی که هست امّا نباید باشد . تنهائی دیوانه است. تنهائی دیوانه

           است ...

  

   

   

   

   

 

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ۳٠ فروردین ۱۳٩٥


تنهائی ...

         

    

          

     بعضی تنها شدن‌ها چه ماهیت ِ عجیب‌ و غریبی دارند . انگار زائیده‌ی تفاوت‌اند امّا

     انگار زائیده‌ی بی‌تفاوتی‌اند. وقتی آن‌که خیلی تفاوت دارد امّا خیلی بی‌تفاوت می‌رود ...

  

  

  

 

  

  

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ۳٠ فروردین ۱۳٩٥


تنها‌خواب ...

        

      

          

      تنهائی افیون دارد . می‌رود توی سلول سلول ِ روح‌ت . وا می‌دهی و می‌رسی به جائی

      که دیگر نمی‌توانی ترکش کنی. تنها نباشی روح‌درد می‌گیری. ضجه می‌زنی . مطرود ِ

      همه . می‌افتی گوشه‌ی حسرت تنها‌خواب می‌شوی . چاره‌‌اش فقط مرگ ...

      

       

       

        

           

       

.

  
فرشید فرهادی ; جمعه ٢٧ فروردین ۱۳٩٥


اصل ...

       

         

          

               مثل بعضی آدم‌ها بعضی اشک‌ها هم از اصل نمی‌افتند. اشک‌هائی که از چشم

               می‌افتند امّا از اصل نه . قطره‌های آبی که انگار اصل و نسب‌شان می‌رسد به

               سیلی ویران‌گر . که وقتی از چشم می‌افتند این‌چنین ویران می‌کنند ...

 

 

 

      

       

        

       

        

      

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ٢٥ فروردین ۱۳٩٥


مرگ ...

        

        

              

               مرگ پایان زندگی نیست. مرگ از پای افتادن آدم در جنگ با زندگی است. مرگ

               پیروزی زندگی است. مرگ شکست آدم است...

      

        

           

       

          

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ٢٥ فروردین ۱۳٩٥


تنهائی ...

    

    

       

                         انگار وسعت ازل تا ابد در عمق آسمان به زمین ... ،

                         چه حجمی دارد التماس ِ این چشم انتظاری ... ،

                         کجائی ... ؟

    

    

    

    

    

    

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ۱۸ فروردین ۱۳٩٥


دیوانگی ...

   

   

        

        بی‌خود می‌خندم . بی‌خود گریه می‌کنم . بی‌خود سکوت می‌کنم . بی‌خود هوار می‌کشم ... ،

        می‌بینی ؟ . دیوانه شده‌ام . امّا نه بی‌خود . بی تو ...

   

    

    

    

     

     

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ۱٦ فروردین ۱۳٩٥


تنهائی ...

              

           

                  

                             مُشتی در گلوی‌م گره شده ...

                             مرگ بر تنهائی ...

        

      

        

        

       

        

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ۱۱ فروردین ۱۳٩٥


بهار ...

       

      

       

                دنیا سراسر برفی و بی‌روح و سرد بود ... تو آمدی ، خندیدی و عالم بهار شد

      

     

        

     

      

  

 پ . ن :     

      تصمیم تو ماندن نبود ای در دلت بهار  ... دل کندی و آمد زمستان و بهار رفت 

        

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ٢ فروردین ۱۳٩٥


بوسه ...

            

           

         

         

                        وااای از حسّ ِ اولین بوسه ... ،

                        نبض ِ خون در شقیقه‌ی آدم ...

                        سرخ ِ شرم روی گونه‌ی حوا ...

                        واااای از سنگ ِ بغض در گلوی خدا ...

     

      

     

     

      

       

.

  
فرشید فرهادی ; شنبه ٢٩ اسفند ۱۳٩٤