هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

دل‌تنگ ...

    

   

     

                دل‌تنگ‌م . انگار امّا کسی هم در دل ِ تنگ‌م دل‌تنگ است ...

                که انگار کسی در دل ِ کس ِ دل‌تنگ ِ در دل ِ تنگ‌م دل‌تنگ است . که انگار ...

                من انگار هزار کس دل‌تنگ‌م ...

   

    

    

   

   

   

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ٢ تیر ۱۳٩٥


سُرمه ...

        

        

         

         صف‌به‌صف آرایش جنگی گرفته روزگار      کشته‌ی این جبهه‌ام : آرایش چشمان تو

   

   

    

   

   

 

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ۳۱ خرداد ۱۳٩٥


دل‌تنگی ...

       

       

        

                           دل‌تنگی امّا دهان‌فراخ است . به بلعیدن ِ آدم ...

        

         

          

        

        

         

.

  
فرشید فرهادی ; جمعه ٢۸ خرداد ۱۳٩٥


جفا ...

        

      

                

       چون درد و دوا از تو زهم هیچ سوا نیست     ولله جـــفای تو بر این بنــــده روا نیســت

       از تـیـــــغ ِ جفای ِ تو گرَم نیســـت رهیــدن    جز بوسه‌ی تو هیچ بر این زخم دوا نیست

   

     

     

    

      

         

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ٢٦ خرداد ۱۳٩٥


بوسه ...

       

           

                

       شرح بوسه‌ی زن شرح سکوت خداست . که خدا جز در برابر عشق لب فرو نمی‌بندد ...

         

          

         

         

         

     

.

  
فرشید فرهادی ; یکشنبه ٢۳ خرداد ۱۳٩٥


رگ ...

         

        

             

     تنهائی درمانده‌گی از گریز است. که تاریکی را چگونه یارای گریز از تاریکی است...؟

     مگر به تیغ ِ نور ...

 

           

            

         

           

     

.

  
فرشید فرهادی ; جمعه ٢۱ خرداد ۱۳٩٥


حق ...

        

        

              

             هیچ آدمی روی زمین سر ِ جای واقعی ِ خودش نیست ... ،

             جای واقعی ِ آدم چند وجب زیر ِ زمین ، مدفون ِ خرواری خاک است ...

       


        

        

       

      

         

.

  
فرشید فرهادی ; جمعه ٢۱ خرداد ۱۳٩٥


ساکن ...

    

   

    

            آدم ِ تنها ساکن ِ وادی غم نیست . سرزمین شادی امّا خیلی دور است . خیلی دور ...

    

   

  

  

  

    

.

  
فرشید فرهادی ; یکشنبه ۱٦ خرداد ۱۳٩٥


شب ...

          

          

      

          شب شده(ام). صدای گریه(ام) می‌آید. صدای جیرجیرک‌ها پشت ِ پنجره‌ای را که رو

          به تاریکی باز است پر کرده. شب که می‌شود جیرجیرک‌ها جیرجیر می‌کنند و آدم‌ها

          گریه. کسی چه می‌داند . شاید جیرجیرک‌ها هم دارند گریه می‌کنند . مثل ِ آدم‌هائی که

          شب‌ها گریه می‌کنند . شاید این صدای گریه‌ی ِ جیرجیرک‌هاست که صدای  جیرجیر

          می‌دهد . مثل گریه‌ی آدم‌ها که صدای هق‌هق می‌دهد . اصلا شاید جیرجیرک‌ها هم به

          آدم‌ها می‌گویند هق‌هق‌ک . کسی چه می‌داند . شاید جیرجیرک‌ها هم می‌دانند شب وقت

          گریه است . کسی چه می‌داند . کسی چه می‌داند ...

     

      

          

        

      

      

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ۱٢ خرداد ۱۳٩٥


تردید ...

          

        

           

             نمی‌دانم زنده‌ام یا مُرده . نه این‌که مُرده باشم . شاید نمی‌توانم بپذیرم که زنده‌ام . یا نه

             این‌که زنده‌ام . شاید که نمی‌توانم بپذیرم مُرده‌ام . تنهائی همین تردید‌ است. عمر تردید

             از یک حدّی که بگذرد می شود تنهائی . انگار تنهائی تردیدی است که پیر شده . که

             پیر کرده . تردیدی که موئی سپید کرده . که موئی را سپید کرده ...

          

        

       

     

         

   

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ۱٢ خرداد ۱۳٩٥


شجاعت ...

           

     

        

              مرگ ترس‌ناک است . زندگی امّا ترس‌ناک‌تر . و ما چه شجاع‌تریم ...

       

       

        

         

             

    

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ۱٢ خرداد ۱۳٩٥


افسانه ...

          

         

          

         این‌ها همه افسانه‌است . که خدا بود و بهشت بود. که خدا بود و بهشت بود و آدم‌ و حوّا

         بودند . که آدم‌ و حوّا فراموش کردند که نباید فراموش کنند . که خدا نتوانست این همه

         بی‌مسئولیتی را بپذیرد . که به آدم‌ و حوّا اتهام ِ نسیان زد . آدم و حوّا را انسان نامید و

         به جرم فراموشی هبوط داد به زمین . این‌ها همه افسانه است ...

         آدم و حوّا بودند و زمین بود. آدم و حوّا بودند و زمین بود و عشق بود .عشق فراموش

         نمی‌کرد باید یکی کند. آدم و حوّا نتوانستند این‌همه مسئولیت را بپذیرند. به عشق اتهام

         یگانگی زدند. عشق را یگانه نامیدند و به جرم یگانگی معراج دادند به بهشت . این‌ها

         افسانه نیست . این‌ها افسانه نیست ...

         

        

       

       

      

   

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ۱٢ خرداد ۱۳٩٥


درز ...

   

   

      

               یک‌جائی از تنهائی به چلّه‌ی زمستان درز دارد . که تنهائی‌ات را هر چقدر هم

               می‌پوشانی امّا سوزی دل‌ت را می‌سوزاند . می‌سوزاند ...

  

  

  

   

   

.

  
فرشید فرهادی ; سه‌شنبه ۱۱ خرداد ۱۳٩٥


عوض ...

               

        

              

                انگار مثل یک هواداری ِ برادرانه ، انگار مثل یک عوض ِ بی‌گِلایه ... ،

                ما به مرگ فکر نمی‌کنیم زندگی هم به ما فکر نمی‌کند ...

             

           

          

      

          

      

.       

  
فرشید فرهادی ; یکشنبه ٩ خرداد ۱۳٩٥


کمک ...

          

                   

                 

               تنهائی یعنی آدم واقعا به کمک احتیاج دارد . امّا واقعیت‌تر از این که به کمک

              احتیاج داشته باشد این‌است که به کمک چه‌کسی احتیاج دارد. آن‌کس. انگار هر

              کمکی غیر از کمک ِ آن‌کس یک تلاش بی‌‌هوده است. استیصال . کمک فقط از

              دست کسی ساخته است که امّا نیست ...

       

         

         

        

           

     

.

  
فرشید فرهادی ; شنبه ۸ خرداد ۱۳٩٥


گرایه ...

        

           

         

              ای بغض ِ در گلو که دائم در ترددی ... تا گوشه‌ی رویای ِ او درب‌ست چند؟

            

          

        

         

           

       

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ٥ خرداد ۱۳٩٥


ادبیات ...

       

       

           

                نیم‌فاصله انگار یک انتقام ِ مستاصلانه از فاصله‌ست . وقتی کلمات نمی‌توانند

                فاصله‌ها را کم کنند ...

         

         

       

       

          

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ٥ خرداد ۱۳٩٥


دل‌تنگ ...

  

      

         

           دل‌تنگ ِ دل‌تپیدن‌ام . که دل ِ آدم بتپد برای کسی . از آن دل‌تپش‌هائی که پشت ِ آدم را

            گرم می‌کند برای زندگی . خیلی سخت است آدم دل‌تنگ ِ دل‌تپیدن باشد ولی نشود که

            بشود. وقتی‌ آدم دیگر دل نداشته باشد. که دل‌اش مُرده باشد. مثل کسی‌که پشت‌گرمی ِ

            پدرانه بخواهد، امّا دارد غبار ِ سنگ ِ مزاری را با اشک می‌شوید ...

    

    

    

    

     

    

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ۳ خرداد ۱۳٩٥


بیش‌تر ...

           

        

         

             

                     زندگی منحصر به تنهائی نیست . زندگی چیزی بیش‌تر از تنهائی‌است ... ،

                     تنهائی و مرگ ...

       

           

         

         

            

      

.

  
فرشید فرهادی ; پنجشنبه ۳٠ اردیبهشت ۱۳٩٥


فاصله ...

    

     

      

        از من فاصله بگیرید . از من خیلی فاصله بگیرید . من با خودم زیاد فاصله دارم . آن‌قدر

        با خودم فاصله دارم که هرچقدر از من فاصله بگیرید باز هم  فاصله هست. من با خودم

        خیلی فاصله دارم . من با خودم خیلی فاصله دارم ...

   

    

    

    

    

 

.

  
فرشید فرهادی ; سه‌شنبه ٢۸ اردیبهشت ۱۳٩٥


لعنتی ...

         

         

         

                        مرگ اگر گریه دارد گریه‌ی لعنتی امّا انگار مرگ ندارد ...

         

          

           

          

          

     

.

  
فرشید فرهادی ; جمعه ٢٤ اردیبهشت ۱۳٩٥


گم‌شده ...

        

        

        

          

            گم‌شده کسی است که نمی‌داند کجاست امّا می‌داند کجا می‌خواهد برود . من گم‌شده‌ترم .

            نه می‌دانم کجا هستم نه می‌دانم کجا می‌خواهم بروم ...

    

     

     

     

       

   

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ٢٢ اردیبهشت ۱۳٩٥


زخم ...

             

           

                    

         انگار دل‌تنگی حالت ِ دل نیست ، جراحت ِ دل است. امّا نه که دل زخم شود ، نه . زخم

         نمی‌شود، زخم برمی‌دارد. بین زخمی‌شدن و زخم برداشتن فرق از زمین تا آسمان است.

         از تقدیر تا اراده. زخمی‌شدن دست ِ خودت نیست، امّا توی زخم برداشتن انگار خودت،

         خود ِ خودت می‌روی زخم را برمی‌داری. زخم ِ طلب را. زخم ِ تمنّای حضور را. زخم ِ

         التماس ِ لمس را. در طلب ، در تمنّا ، در التماس اراده هست .  در دل‌تنگی اراده هست.

         زخم برداشتن . دل ِ تنگ . دل ِ زخم . دل ِ زخم‌زخم ...

          

         

        

            

          

    

.

  
فرشید فرهادی ; سه‌شنبه ٢۱ اردیبهشت ۱۳٩٥


هیچ‌کس ...

    

   

      

        توی زندگی هرکس یک خنده، یک لحن، یک نگاه، یک چیزی از کسی هست که در

        هیچ کس نیست. خنده‌ای که آن را وقت گریه‌ خیال می‌کند. لحنی که آن را وقت ِ ترس‌

        آرزو می‌کند . نگاهی که آن را وقت ِ تنهائی حسرت می‌کشد . یک خنده ، یک لحن ،

        یک نگاه، یک چیزی از کسی که در هیچ‌کس نیست. از کسی که امّا دیگر نیست ...  

    

   

    

    

    

   

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ٢٠ اردیبهشت ۱۳٩٥


سال‌روز ...

     

       

         

          صبح ِ رخوت ِ بهار، ظهر ِ بی‌تابی ِ تابستان، غروب ِ دل‌مرگی ِ پائیز، شب ِ اندوه ِ

          زمستان. هر روز ِ تنهایی یک سال می‌گذرد ...

      

      

         

     

    

     

.

  
فرشید فرهادی ; یکشنبه ۱٢ اردیبهشت ۱۳٩٥


نشان ...

         

             

                    

           این جمله، همین جمله، همین جمله‌ی خشک و خالی، امّا نشان دلتنگی عظیمی باشد

           که نمی‌توانم آن را با هیچ جمله‌ای بیان کنم . مثل تکه ساقه‌ای خشک و خالی . فرو

           شده در خاک . امّا به نشان یک مزار ...

        

       

       

       

     

    

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ٦ اردیبهشت ۱۳٩٥


دیوانه ...

     

          

     

           تنهائی دیوانه است . انگار آدم دلش می‌خواهد کسی کنارش باشد ولی دلش نمی‌خواهد

           کسی کنارش باشد. یا دلش می‌خواهد با کسی حرف بزند ولی دلش نمی‌خواهد با کسی

           حرف بزند . اصلن انگار آدم دلش می‌خواهد ولی دلش نمی‌خواهد.  مثل چیزی که باید

           باشد امّا نیست . یا چیزی که هست امّا نباید باشد . تنهائی دیوانه است. تنهائی دیوانه

           است ...

  

   

   

   

   

 

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ۳٠ فروردین ۱۳٩٥


تنهائی ...

         

    

          

     بعضی تنها شدن‌ها چه ماهیت ِ عجیب‌ و غریبی دارند . انگار زائیده‌ی تفاوت‌اند امّا

     انگار زائیده‌ی بی‌تفاوتی‌اند. وقتی آن‌که خیلی تفاوت دارد امّا خیلی بی‌تفاوت می‌رود ...

  

  

  

 

  

  

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ۳٠ فروردین ۱۳٩٥


تنها‌خواب ...

        

      

          

      تنهائی افیون دارد . می‌رود توی سلول سلول ِ روح‌ت . وا می‌دهی و می‌رسی به جائی

      که دیگر نمی‌توانی ترکش کنی. تنها نباشی روح‌درد می‌گیری. ضجه می‌زنی . مطرود ِ

      همه . می‌افتی گوشه‌ی حسرت تنها‌خواب می‌شوی . چاره‌‌اش فقط مرگ ...

      

       

       

        

           

       

.

  
فرشید فرهادی ; جمعه ٢٧ فروردین ۱۳٩٥


اصل ...

       

         

          

               مثل بعضی آدم‌ها بعضی اشک‌ها هم از اصل نمی‌افتند. اشک‌هائی که از چشم

               می‌افتند امّا از اصل نه . قطره‌های آبی که انگار اصل و نسب‌شان می‌رسد به

               سیلی ویران‌گر . که وقتی از چشم می‌افتند این‌چنین ویران می‌کنند ...

 

 

 

      

       

        

       

        

      

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ٢٥ فروردین ۱۳٩٥