هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

دور ...

       

    

       

           دست تقدیر به‌قدری ز تو دورم کرده  ... آن‌چنان دور که دیگر به خدا نزدیک‌‌ام

    

    

         

      

    

         

.

  
فرشید فرهادی ; جمعه ۸ خرداد ۱۳٩٤


ناپاک ...

         

          

                 

       غسل ِ مُرده انگار یعنی باید کثیفی ِ زندگی را از تن ِ مُرده‌ها شُست ... ،

       شُستنی که انگار یک‌جور طعنه است . که خاک پاک‌تر از این حرف‌هاست ...

      

     

            

     

     

       

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ٦ خرداد ۱۳٩٤


راه ...

        

        

          

                  تا چشم کار می‌کند انگار کسی نمی‌آید . حتّی به خود ...

   

      

     

      

       

       

 

.

  
فرشید فرهادی ; سه‌شنبه ٥ خرداد ۱۳٩٤


درس ...

          

                       

                                    

                 یاد نمی‌گیرد رهائی را ، دل‌‌‌ام که عشق‌‌آموز است ... ،

                 او را کنار تخت سیاه سینه‌ام ایستانده‌ام ...

          

           

             

             

             

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ٤ خرداد ۱۳٩٤


دردتر ...

               

            

                 

                     درد‌ت به جانم  بیا ، نبودن‌ات دردتر است به جانم ...

      

     

      

 

             

        

.

  
فرشید فرهادی ; شنبه ٢ خرداد ۱۳٩٤


تشبیه ...

         

        

                   

           صد جمله نوشتم در تشبیه پریشانی  ...  تشبیهی از این بهتر؟ ، حال من و موی تو

       

      

    

       

      

           

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ۳٠ اردیبهشت ۱۳٩٤


آوار ...

      

       

            

            بر بلندای تلّ‌ای از پشیمانی‌ها نشسته‌ام . می‌ترسم . از آن‌سوتر انگار من‌ای باز

            دارد باز‌می گردد ...

  

     

     

      

       

    

.

  
فرشید فرهادی ; شنبه ٢٦ اردیبهشت ۱۳٩٤


بی‌تجربه ...

              

      

                   

         تنهائی ِ لعنتی را نمی‌شود گفت ، نمی‌شود نوشت . این نک و ناله‌ها که می‌‌گوئیم و

         می‌نویسیم مُشتی سرریز ِ روحی است از حوصله‌ی سر رفته . درست مثل سرد و

         خشک شدن مُرده‌ها که علامت مُردن است ، این نک و ناله‌ها فقط علامت تنهائی

         است . تجربه‌ی تنهائی انگار مثل تجربه‌ی مرگ است . عجیب، غریب، ترسناک.

         نه می‌شود آن‌ را گفت نه می‌شود آن‌ را نوشت. کدام مُرده می‌تواند تجربه‌ی مرگ

         را بازگوید ... ؟

       

      

     


       

 .  

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ٢۱ اردیبهشت ۱۳٩٤


دوباره ...

           

          

              

                 عمری دگرم بهر لِقای‌ات باید ... ک‌این عمرهمه محو ِ خیال ِ تو گذشت

      

       

       

        

        

          

.

  
فرشید فرهادی ; پنجشنبه ۱٧ اردیبهشت ۱۳٩٤


نامرد ...

                

           

             

    تنهائی ِ لعنتی غم‌های‌اش را توی آب‌نمک نگه‌ می‌دارد . توی اشک‌های‌ات ... ،

    تا غم‌های‌اش هم کهنه نشوند هم زخم‌های ِ دل‌ات را بسوزانند . بسوزانند . بسوزانند ...

     

     

     

     

     

         

.

  
فرشید فرهادی ; سه‌شنبه ۱٥ اردیبهشت ۱۳٩٤


قوی ...

            

         

                      

          آدم تنها نه ناامید است نه بی‌حوصله ، نه بی‌انگیزه‌ است نه ذلیل . فقط زور ِ تنهائی

          بیشتر است . فقط زور ِ تنهائی ِ لعنتی خیلی بیشتر است ...

       

      

       

      

      

         

  

.

  
فرشید فرهادی ; سه‌شنبه ۱٥ اردیبهشت ۱۳٩٤


قصاص ...

       

       

                

             من خون‌بهای قطره‌قطره اشک‌های‌ام را با نگاه ...

             تاوان گلوگلو بغض‌های‌ام را با بوسه ...

             من تقاص تپش‌تپش دل‌تنگی‌های‌ام را با آغوش از تو خواهم گرفت ... ،

             بیا ... ،

             تو عاشقانه محکوم خواهی شد ... ،

             بیا ... ،

             تو حاکمانه معشوق خواهی شد ...

        

       

        

        

         

        

.

  
فرشید فرهادی ; سه‌شنبه ۸ اردیبهشت ۱۳٩٤


حرف ...

       

        

                 

         فروخوردن بعضی حرف‌ها ، که می‌خواستی بگوئی و نمی‌گوئی ، مثال فروخوردن

         دوباره‌ی قی‌ای است که تا پشت دهان‌ات بالا آورده‌ای . تهوع برانگیز . تهوع‌انگیز

         بر تهوع برانگیز . قوز ِ بالای قوز ...

     

      

     

      

        

        

      

.

  
فرشید فرهادی ; سه‌شنبه ۸ اردیبهشت ۱۳٩٤


قسمت ...

               

          

              

           این‌جا ، میان این کلمه‌ها ، خودم را به هزاران کلمه تقسیم کرده‌ام ... ،

           تو شده‌‌ای خارج ِ قسمت‌ام‌ . خارج از قسمت‌ام ، قسمت‌ام از زندگی ... ،

           باقی‌مانده هیچ ، از من ...

     

       

     

    

       

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ٧ اردیبهشت ۱۳٩٤


امید ...

           

         

                    

    امید جسارت ِ در آغوش‌کشیدن زندگی را به آدم نمی‌دهد . فقط شجاعت ِ در آغوش‌کشیدن

    مرگ را از آدم می‌گیرد ...        

       

        

        

        

         

         

     

.

  
فرشید فرهادی ; یکشنبه ٦ اردیبهشت ۱۳٩٤


سقوط ...

        

        

              

       به قلّه سقوط کردن . که اوج ِ قلّه‌ی دل‌تنگی در قعر ِ درّه‌ی تنهائی است ...          

     

       

      

      

      

       

.

  
فرشید فرهادی ; شنبه ٥ اردیبهشت ۱۳٩٤


حریف ...

       

        

                   

          من با خیال‌‌ات یک‌طرف ، غم یک‌طرف ... این بی‌شرف یک‌تنه ما را حریف شد

     

    

        

            

        

           

.

  
فرشید فرهادی ; پنجشنبه ۳ اردیبهشت ۱۳٩٤


خیال ...

                 

          

              

    خوبی خیال این است که توی خیال‌ام ، تو را که خیال می‌کنم ، یک‌جائی بین باریکه‌ی ِ

    میان ِ سینه‌های‌ات تا انحنای ِ جنون‌‌آوراش ، آن‌جا‌ که به قلب‌ات نزدیک‌تر است ، خال ِ

    سیاهی خیال کرده‌ام . وقت‌های بغض، هزارهزار ثانیه‌های دل‌تنگی، خال ِ خیال‌ام را ،

    خال ِ خیال ِ خام‌ام را ، می‌بوس‌ام . تو لبخند می‌زنی و من نفس تازه می‌کنم ...

        

       

         

          

           

           

      

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ٢ اردیبهشت ۱۳٩٤


زن ...

         

          

            

     زن‌ انگار نه در جست‌وجوی تکیه‌گاه است نه به دنبال ِ پناه . نه سنگ ِ صبور می‌خواهد

     نه نازکِش . زن‌ها‌ عرصه‌ی عاشقی می‌خواهند ، عُرضه هم .عرصه اگر باشد ، عُرضه

     هم ، زن‌ از ترکه‌ ساقه‌ای تکیه می‌گیرد ، پشت برگی پناه می‌یابد ، تمام عاشقانه‌های دنیا

     را از بر می‌خواند و به ناز نوازش می‌کند ...

       

        

         

          

            

      

.

  
فرشید فرهادی ; سه‌شنبه ۱ اردیبهشت ۱۳٩٤


باجناق‌ها ...

           

               

                     

خیلی وقت بود که یک لیوان آب هم دست هم نمی‌دادند . امّا حالا خانم‌جان مُرده بود و ظاهرا باید خودشان را به هرچه بین‌شان گذشته بی‌توجه نشان می‌دادند . دیگر خیلی قباحت می‌خواهد که آدم وسط ِ گیرودار ِ عزا و خاکسپاری ِ یک عزیز هم حواس‌اش شش‌دانگ به آن یکی باشد که مبادا خبطی بکند . تازه آن هم عزای ِ مرگ ِ خانم‌جان خدابیامرز ، که این باجناق‌ها هر چه داشتند از خوش‌خوری ِ سهم‌الارث ِ کلان ِ همین دو تا دختر ِ دُردانه‌اش بود و حالا این‌ها  باید  آبروداری می کردند ...
 گورکن از گره‌ی ته کفن گرفت و خانم‌جان را سُراند توی قبر . آقا آخوند رو به آدم‌های بالای قبر گفت یک مَحرَم برود برای تلقین خواندن . گورکن از چاله‌ی قبر بیرون آمد . اصغر آقا که داماد کوچک‌تر بود از اکبر آقا که داماد بزرگتر بود با کراهت اجازه خواست و پرید توی چاله‌ی قبر و گفت من دامادشون هستم حاج‌آقا و همین‌جور که خم می‌شد شانه‌ی خانم‌جان را بگیرد با گریه داد زد : آآآخ خانم‌جان . تلقین که خوانده شد اصغر آقا که حالا توی قبر خاک‌وخولی و مضطرب شده بود صورت‌پوش کفن را باز کرد و سمت ِ راست صورت خانم‌جان را گذاشت روی خاک و دو پای‌اش را تکیه داد دو طرف هِرّه‌های قبر تا سنگ لحد‌ها را بگذارند . قیامتی بود . دختر‌ها شیون می‌کردند . گورکن یک سنگ لحد برداشت داد به اکبرآقا که اکبرآقا بدهد به اصغرآقا که بگذارد روی خانم‌جان خدابیامرز . اکبر آقا شیونی کرد و سنگ را داد به اصغرآقا و با ضجه فریاد زد ای خداااااا . اصغرآقا هم سنگ لحد را با شیون گرفت و گذاشت رو لبه‌ی هِرّه‌های قبر و تا سرش را بالا آورد که لحد بعدی را بگیرد ، صورت خیس از اشک اکبرآقا را دید که تا کمر خم شده بود توی قبر و بیخ گوش‌اش گفت : یادم تو را فراموش ...
اصغر‌آقا سنگ‌ لحدها را که می‌گذاشت داشت میان آن همه جیغ و فریاد بلندبلند به خودش و زمین و زمان فحش می‌داد که باغ ِ طرشت را چه مُفت به باجناق ِ پُفیوزاش باخت ...

       

       

        

       

          

    

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ۳۱ فروردین ۱۳٩٤


لعنتی ...

     

    

               

                        چه بهارها‌ی‌ام که بی تو هدر شده ...

    

      

   

    

     

       

       

.

  
فرشید فرهادی ; جمعه ٢۸ فروردین ۱۳٩٤


بیا ...

       

        

                 

    این‌گونه که تو به نیامدنی انگار زندگی ابدی است . جان‌ام ، مرگ در پیش من است ...

   

     

      

      

      

       

.

  
فرشید فرهادی ; پنجشنبه ٢٧ فروردین ۱۳٩٤


مجرم ...

              

            

                 

                تنهائی جرم نیست امّا مجازات سنگینی دارد ...

    

        

       

        

         

           

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ٢٦ فروردین ۱۳٩٤