هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

نشان ...

         

             

                    

           این جمله، همین جمله، همین جمله‌ی خشک و خالی، امّا نشان دلتنگی عظیمی باشد

           که نمی‌توانم آن را با هیچ جمله‌ای بیان کنم . مثل تکه ساقه‌ای خشک و خالی . فرو

           شده در خاک . امّا به نشان یک مزار ...

        

       

       

       

     

    

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ٦ اردیبهشت ۱۳٩٥


دیوانه ...

     

          

     

           تنهائی دیوانه است . انگار آدم دلش می‌خواهد کسی کنارش باشد ولی دلش نمی‌خواهد

           کسی کنارش باشد. یا دلش می‌خواهد با کسی حرف بزند ولی دلش نمی‌خواهد با کسی

           حرف بزند . اصلن انگار آدم دلش می‌خواهد ولی دلش نمی‌خواهد.  مثل چیزی که باید

           باشد امّا نیست . یا چیزی که هست امّا نباید باشد . تنهائی دیوانه است. تنهائی دیوانه

           است ...

  

   

   

   

   

 

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ۳٠ فروردین ۱۳٩٥


تنهائی ...

         

    

          

     بعضی تنها شدن‌ها چه ماهیت ِ عجیب‌ و غریبی دارند . انگار زائیده‌ی تفاوت‌اند امّا

     انگار زائیده‌ی بی‌تفاوتی‌اند. وقتی آن‌که خیلی تفاوت دارد امّا خیلی بی‌تفاوت می‌رود ...

  

  

  

 

  

  

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ۳٠ فروردین ۱۳٩٥


تنها‌خواب ...

        

      

          

      تنهائی افیون دارد . می‌رود توی سلول سلول ِ روح‌ت . وا می‌دهی و می‌رسی به جائی

      که دیگر نمی‌توانی ترکش کنی. تنها نباشی روح‌درد می‌گیری. ضجه می‌زنی . مطرود ِ

      همه . می‌افتی گوشه‌ی حسرت تنها‌خواب می‌شوی . چاره‌‌اش فقط مرگ ...

      

       

       

        

           

       

.

  
فرشید فرهادی ; جمعه ٢٧ فروردین ۱۳٩٥


اصل ...

       

         

          

               مثل بعضی آدم‌ها بعضی اشک‌ها هم از اصل نمی‌افتند. اشک‌هائی که از چشم

               می‌افتند امّا از اصل نه . قطره‌های آبی که انگار اصل و نسب‌شان می‌رسد به

               سیلی ویران‌گر . که وقتی از چشم می‌افتند این‌چنین ویران می‌کنند ...

 

 

 

      

       

        

       

        

      

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ٢٥ فروردین ۱۳٩٥


مرگ ...

        

        

              

               مرگ پایان زندگی نیست. مرگ از پای افتادن آدم در جنگ با زندگی است. مرگ

               پیروزی زندگی است. مرگ شکست آدم است...

      

        

           

       

          

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ٢٥ فروردین ۱۳٩٥


تنهائی ...

    

    

       

                         انگار وسعت ازل تا ابد در عمق آسمان به زمین ... ،

                         چه حجمی دارد التماس ِ این چشم انتظاری ... ،

                         کجائی ... ؟

    

    

    

    

    

    

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ۱۸ فروردین ۱۳٩٥


دیوانگی ...

   

   

        

        بی‌خود می‌خندم . بی‌خود گریه می‌کنم . بی‌خود سکوت می‌کنم . بی‌خود هوار می‌کشم ... ،

        می‌بینی ؟ . دیوانه شده‌ام . امّا نه بی‌خود . بی تو ...

   

    

    

    

     

     

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ۱٦ فروردین ۱۳٩٥


تنهائی ...

              

           

                  

                             مُشتی در گلوی‌م گره شده ...

                             مرگ بر تنهائی ...

        

      

        

        

       

        

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ۱۱ فروردین ۱۳٩٥


بهار ...

       

      

       

                دنیا سراسر برفی و بی‌روح و سرد بود ... تو آمدی ، خندیدی و عالم بهار شد

      

     

        

     

      

  

 پ . ن :     

      تصمیم تو ماندن نبود ای در دلت بهار  ... دل کندی و آمد زمستان و بهار رفت 

        

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ٢ فروردین ۱۳٩٥


بوسه ...

            

           

         

         

                        وااای از حسّ ِ اولین بوسه ... ،

                        نبض ِ خون در شقیقه‌ی آدم ...

                        سرخ ِ شرم روی گونه‌ی حوا ...

                        واااای از سنگ ِ بغض در گلوی خدا ...

     

      

     

     

      

       

.

  
فرشید فرهادی ; شنبه ٢٩ اسفند ۱۳٩٤


تو ...

        

      

                

         

                نیست مسح‌ت کرد ، آدم هست شد ...  مِی نام ِ تو بُرد ، آدم مست شد

                مسح ِ تو نکرد ، نام ِ تو نبـــُـــرد ...  افتـاد و شکست ، آدم پَـست شد

       

      

      

      

       

      

.

  
فرشید فرهادی ; سه‌شنبه ٢٥ اسفند ۱۳٩٤


تمیز ...

        

         

            

      

            بعضی غم‌ها انگار خیلی تمیزند . مثل غمی که توی چشم‌های آدم خانه می‌کند .

            غمی که جلوی خانه‌اش را هم هر روز می‌شوید ...

          

           

             

        

           

          

.

  
فرشید فرهادی ; یکشنبه ٢۳ اسفند ۱۳٩٤


فرصت عاشقی ...

          

       

                    

             این ما نیستیم که عشق را تجربه می‌کنیم . ساحت ِ عظیم ِ عشق مُبرّا‌تر از انگ ِ

             ناخنک‌زدن ماست . این عشق است که ما را می‌آزماید . به عرصه‌ی جنون، به

             مهلکه‌ی شهادت، به فرصت ِ عاشقی . این‌است‌که دیوانه اگر نیستی ، این‌است‌که

             زنده‌زنده اگر زنده‌ای ، یا نیازموده ، یا مردود شده‌ای ...

      

      

       

       

         

      

.

  
فرشید فرهادی ; سه‌شنبه ۱۸ اسفند ۱۳٩٤


حیرت ...

       

      

       

      

        در حیرت‌م یاری که جان‌م به لب رساند ... زهری که لب بستم ولی او بر دل‌م چشاند

        با این‌که من نحیف‌م و خَم‌پُشت و کج‌بدن ... شولای غم بس خوش‌ قواره بر تن‌م نشاند 

       

      

       

       

         

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ۱٧ اسفند ۱۳٩٤


تو ...

        

      

       

   میان زخم‌های آدم زخم‌ی هست که آدم دل‌ش نمی‌خواهد‌‌ خوب شود . تازه نگه‌ می‌داردش .

   که التیام پیدا نکند . که انگار التیام در زخم باشد . آن زخم‌ . آن التیام‌ ...

      

     

   

    

   

   

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ۱٢ اسفند ۱۳٩٤


هندسه ...

           

 

         

        آن‌چه تنهائی را این‌چنین ناپُرشدنی می‌کند حجم‌ ِ تنهائی نیست ، هندسه‌ی تنهائی است .

       آدم‌ها بیشتر از آن‌که مغلوب ِ حجم ِ نبودن ِ کسی باشند مغلوب ِ هندسه‌ی نبودن ِ کسی

       هستند . حجمی که ممکن است کسی در آن جا شود امّا آن را پُر نکند . پر شدنی که

       متاثر از هندسه‌ی تنهائی است . انحنای مهربانی، گوشه‌‌‌ی امنیت، خط ِ مستقیم وصل .

       همین است که تنهائی به حضور آدم‌ها ربط ندارد . به شکل ِ حضور آدم‌ها ربط دارد .

       که انحنای‌ لبخندشان، که گوشه‌‌‌ی آغوش‌شان، که خط ِ مستقیم نگاه‌شان قواره‌ی بی‌کم

       و کاست قالب ِ کالبدی تنها می‌شود . بی هیچ خالی‌ای . حالی‌ که  کسی ، به انعطاف ِ

       عشق ، نه فقط این حجم ِ تهی را ، که این هندسه‌ی تهی را پر می‌کند ...  

         

         

        

     

     

.

  
فرشید فرهادی ; سه‌شنبه ٤ اسفند ۱۳٩٤


فاصله ...

      

    

         

       

        وقتی سن و سالی نداشتم کسی بود که برای همه خنده‌آور بود امّا من به‌جای آن‌که به

        او بخندم خیلی تعجب‌ می‌کردم . وقتی گوشه‌ای می‌ایستاد ، چشمانش را می‌بست ، و

        ادای در آغوش کشیدن و بوسیدن را درمی‌آورد . دیوانگی . نمی‌دانم . شاید فاصله‌ی

        بین خنده‌ی بعضی‌ها و تعجب بعضی‌ها را دیوانگی پر کرده باشد. حالا که امّا سن و

        سالی دارم کسی هستم که برای هیچ‌ کس تعجب‌آور نیستم اما به‌ جای آن‌ که به خودم

        بخندم خیلی گریه می‌کنم . وقتی گوشه‌ای می‌ایستم ، چشمانم  را می‌بندم ، و ادای در

        آغوش کشیدن و بوسیدن را درمی‌آورم . تنهائی . نمی‌دانم. شاید فاصله‌ی بین خنده‌ی

        آدم و گریه‌ی خودش را تنهائی خالی کرده باشد . امّا ، امّا می‌دانم . می‌دانم . می‌دانم

        فاصله‌ی بین دیوانگی و تنهائی را خنده‌ی بعضی‌ و گریه‌ی بعضی‌دیگر هموار کرده

        است ...

       

       

     

     

        

      

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ۳ اسفند ۱۳٩٤


پناه ...

           

          

           

              از تنهائی به گریه پناه بردن . انگار که از دوزخ به زمهریر پناه بردن ...

     

       

        

      

        

   

.

  
فرشید فرهادی ; شنبه ۱ اسفند ۱۳٩٤


لاینحل ...

        

       

               

             گاهی‌وقت‌ها آن‌قدر لاینحل می‌شوی که واقعا لازم است کسی باشد تو را به عهده

             بگیرد . بگوید : تو با من ، خودت را بگذار به عهده‌ی من ...

  

       

       

    

       

  

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ٢۸ بهمن ۱۳٩٤


تنهائی ...

         

      

         

                            تنهائی انگارهرچه کهنه‌تر ، تازه‌تر ...

     

    

     

     

    

 

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ٢٦ بهمن ۱۳٩٤


قرص ...

      

     

      

       جای قرص‌‌ آرام‌بخش کسی باید باشد که دل‌ت به حضور ِ آرام‌بخش ِ او قرص باشد ...

     

       

      

       

          

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ۱٩ بهمن ۱۳٩٤


زمان ...

          

          

          

    بعضی اشتباه‌ها در لحظه فقط یک " اشتباه‌ ساده‌ " اند . امّا با گذشت زمان تبدیل می‌شوند

    به یک " اشتباه بد ". زمان که بیشتر می‌گذرد می‌شوند "عجب اشتباه بزرگی " ، و بعدتر

    شاید " بزرگترین اشتباه " . انگار زمان مثل یک مادر آن اشتباه را به پر و بال گرفته و

    بزرگش می‌کند ...

       

      

     

       

    

 

.

  
فرشید فرهادی ; شنبه ۱٧ بهمن ۱۳٩٤